Patrz, koło!
Gdzie dzieciaki?
Wracać mi do samochodu!
Co się stało?
Ilu ich było?
Tylko jeden. Chyba.
Nie żyje?
- Stracił przytomność. - Miał szczęście.
Mówią, że żyje.
Myślałem, że zdążę.
A on mi, motyla noga, zgasł. Kaplica.
Myślał chyba, że przeleci.
O, on go widział.
Hamował jak diabli.
Ale zapychał chyba stówą.
Wpadł w poślizg.
Widziałem jak walił prosto na mnie.
W ostatniej chwili, był może z dziesięć metrów...
odbił w prawo. "Uff" - pomyślałem...
ale zahaczył o mój tył...
Obróciło go, odbił się i prosto w rów.
Próbował wyprowadzić... nie miał szans...
Dachował i zasunął w drzewo!
OKRUCHY ŻYCIA
Co robisz?
Patrzę na ciebie.
Zaraz zrobię kawę, tylko skończę stronę.
Cholera!
Jak będzie...kłamać...
w sensie opowiadać bajki. po niemiecku "Verschönern".
- To znaczy "zmyślać". - "Koloryzować".
O właśnie: koloryzować.
Przez "k".
Niech to szlag!
Podpisałeś papiery na wyjazd do Tunisu?
Słuchasz mnie?
Podpisałeś te dokumenty w sprawie Tunisu?
Jeszcze nie.
Wolałabym już być w podróży.
Załatw ten Tunis dzisiaj. Albo przesiedzimy tu cały lipiec.
To dom na wyspie Ré?
Tak.
Ile lat miał wtedy twój syn?
Nie wiem, z 16.
To było trzy lata temu.
Catherine była prześliczna.
Cały czas jest.
Zabierzesz mnie tam?
Natychmiast. Spakuj się tylko. Wrócimy w poniedziałek.
Nie, nie chcę jechać.
Nie chcę używanej wyspy.
Dlaczego mnie kochasz?
Bo jesteś starą paskudą!
Co to?
Co robisz?
Zmieniam kalendarz, uwielbiam to robić.
Upływ czasu. Już wkrótce wyjedziemy.
- Nie przeszkadzam? - Nie, zawsze miło cię widzieć.
Zobaczyłem wóz syna to wszedłem na górę.
- Może kawy? - Tylko słabej.
Nie sypiam już tak dobrze jak kiedyś.
Jeanne mówi, że to wiek.
Biedna Jeanne! Myśli, że jesteś stary.
Cześć Tata!
Muszę powiedzieć Jeanne...
Co powiedzieć?
Widziałem cię w poniedziałek. Z panią Fantin.
Mnie...?
W Ogrodach Luksemburskich. Całowaliście się.
Czy tak się mówi do ojca?
Nie widziałem pani Fantin od pogrzebu jej męża.
Całowałeś się z nią?
Jeanne nie zna się na żartach.
W odróżnieniu od twojej matki.
Teraz wyrobiła sobie poczucie humoru.
- Kiedy Pierre był mały... - Nie było cię przy tym.
Nieprawda.
Cóż, byłem młody.
Co to ja mówiłem?
Chcesz kawy?
Wspaniała! Po prostu świetna.
Catherine też była świetna, no cóż...
Usiądź.
Ja tylko na chwilę.
Co to ja chciałem powiedzieć?
Mam problem...
Głupio mi.
Jeśli nie możesz, nie przejmuj się, jakoś sobie poradzę.
Ile ci trzeba?
100... 120,000...
Cokolwiek byś mógł...
Co z kontraktem w Tunisie?
Helen mi powiedziała nie byłoby cię trzy lata.
Kupa czasu.
Więc opuścisz starego ojca?
Ile ma lat?
72.
Wiecznie zaręczony?
Zgadza się.
Wezmę tego papierosa za ciebie.
Co u Helen?
W porządku.
KOCHAM CIĘ.
Puść go, to wariat.
Posprzeczałem się z Catherine.
- O co? - O ciebie.
Źle mówiłem o tobie.
Nie powinieneś.
Powiedziałem, że masz świra na punkcie wspomnień. Nic nie jest w nich wystarczająco dobre.
- Ty kłamco. - Nie, no chyba ty.
Poza tym, nie było cię tam.
Gdzie, w twoich wspomnieniach?
Nie. Albo musiałem zapomnieć.
Idiota!
- Co z garażami? - Jakimi garażami?
- Dla samochodów. - Spójrz na projekt.
Patrzę na budowę.
I nie widzę, żadnych garaży.
Są pod ziemią. Na górze jest trawa.
Lubię patrzeć na trawę...
ale możemy mieć 30 garaży na powierzchni
bez naruszania pańskiego budynku.
Kampania reklamowa już się rozpoczęła. Budynki będą sprzedawane z garażami
co podniesie ich standard.
Nie ma takiej możliwości.
Pan żartuje, to już ustalone.
Z kim?
Ze wszystkimi.
Ale... nie z nami.
Nie ze mną.
Chcę żeby ludzie oglądali ogrody, nie garaże.
Niech pan przeczyta sobie jeszcze raz umowę. Jest tam odpowiednia klauzula.
Może pan sobie wsadzić tą umowę!
Jeśli zobaczę chociaż króliczą norę, wysadzę to w cholerę!
Będzie pan tu mieszkał? Nie!
A jakbym dał rynsztok pod pańskim oknem...?
Jeśli reklamy poszły przed projektem, to już jest pański problem!
- Proszę to powiedzieć panu Wilkinsonowi. - A kto to jest?
Nie zna go.
Nie wie kim jest!
Jak było na Ré?
Wspaniale. Bardzo wietrznie.
- Kiedy wróciłaś? - Wczoraj wieczorem.
Twoje sadzonki są już wyższe ode mnie.
Ogród jest zapuszczony, tak jak lubię
Okiennica ciągle się obija.
Nigdy jej chyba nie naprawią.
Mogłabyś spuścić łódź. Inaczej spróchnieje.
Trochę dla mnie za ciężka.
Powinniśmy ją sprzedać. Teraz już nigdy nie przyjedziesz.
Bertrand pomoże ci.
Nie przyjedzie w tym roku.
Skończyli kominek.
- Ale połamali stół. - Ten owalny stolik?
- Jutro w Rennes... - Jutro?
- Niemcy będą tam o 12. - Dobrze.
Zniszczyli stół!
Słuchaj Pierre... Źle zrobiłam mówiąc o wyspie.
Lata lecą.
Ty masz własne życie, ja też. I tak jest dobrze.
Umowa na Rennes i rachunki są w mieszkaniu.
Weźmiesz je wieczorem?
Wieczorem nie mogę. Może w ciągu dnia.
Masz klucze?
Pani Berard! Telefon.
Nie, Paul. Nie mogę teraz rozmawiać.
Wieczorem. Przyjdź po mnie.
Tak, nie ma sprawy.
Ja też...
Powiedziałeś Bertrandowi, że wyjeżdżasz?
A ty nie?
- Pierre! - Cześć, Guitte!
Przestraszyłeś mnie!
Nie wstawaj. Jak się czujesz?
Jak widzisz. Wystraszyłeś mnie.
Jak tam wnuki?
Chodzą teraz parami.
Aline ma bliźniaki.
Pamiętasz Aline?
Ulubienica twojej mamy.
Byliście jak brat i siostra. Ma bliźniaki.
Ta co mnie tak pobiła?
Jak byś nie wiedział!
Zapominam, że urosłeś.
Ile to już lat cię nie widziałam?
Dużo.
Jesteś szczęśliwy?
Tak... A Ty?
Wiesz ile mam lat?
Nie pamiętam...
102... może 103...
a może 105?
Wczoraj skończyłam 76 lat.
Uważaj na chłopaków. Ciągle jesteś śliczna.
Kiedy twój pies zdechł,
pomyślałam o tobie.
To był ostatni pies w rodzinie.
Dziadek zawsze trzymał 3 albo 4.
Catherine nie chciała więcej żadnego psa. Miała rację.
Kochamy je... a później one umierają.
PIERRE I FRANÇOIS NA OŚLE W DESZCZU
Pędzel.
Paul, pędzel!
Pędzel, Paul!
Dzięki, stary. Niezły rzut!
Nie wiedziałem, że tu będziesz.
A ja, że ty.
To Anne, koleżanka.
Mój tato.
- Muszę lecieć. - Zobaczymy się na dole.
Zaraz będę.
Do czego to?
Do niczego.
Bawi cię to?
Robię je i sprzedaję.
To ptak.
Nieźle schodzi.
Niektórzy lubią śpiew ptaków.
Ale ptaki brudzą i mają zwyczaj odlatywać.
A oni ciągle chcą ich słuchać.
Więc wymyśliłem tego ptaka.
Jest czysty i śpiewa na zawołanie. Mógłby być trochę żwawszy.
I ma jeszcze jedną zaletę:
Odgłos jest zawsze taki sam.
Więc staje się znajomy... częścią domu.
trochę jak zwierzę...
Zawsze z panem.
Dużo sprzedałeś?
Około 40.
- Drogie to? - Obleci.
O... tu jest niezły gadżet .
Potrzebuję jeszcze jednej części żeby to złożyć.
Jest zupełnie niekompletny.
Anglicy zamówili 100.
Gdybym nie wyjeżdżał, miałbym pracy na rok.
Wyjeżdżasz?
Słyszałem, że ty też.
Biorą mnie do wojska.
Później rozkręcę coś z kumplami.
"coś"?
Jakiś mały biznes.
Widziałeś się z Guitte?
Tak.
Napijemy się?
Taa... dobra.
Szklanki są na etażerce.
Może trochę Pernoda?
Bardzo chętnie.
Lód powinien być na stole.
Dzięki.
Mów ile.
- Potrzebujesz może czegoś? - Nie, wszystko jest OK.
Byłoby super gdybyś pojechał...
ze mną na wakacje.
Na dwa tygodnie.
Weźmiemy łódź.
Chyba, że nie możesz...?
Nie...
bo będę podpita cały dzień.
"Pijana".
Pójdziemy wieczorem do mamy.
- Nie masz ochoty? - Skądże. Lubię twoją matkę.
Może poprosimy Franciszka żeby też przyszedł?
Myślę, że jest już zaproszony.
Tylko nie okulary!
Nic bez nich nie widzę.
To spytaj mnie.
- Co chcesz zobaczyć? - Ciebie.
Jestem tu. To ja.
Mam te dokumenty. Podpisz je teraz.
I wyślę je pocztą.
Muszę się zastanowić nad terminem.
O co ci chodzi?
Wyjeżdżam na wakacje z synem. Na dwa tygodnie.
Nic mi o tym nie mówiłeś.
Widziałem się z nim dziś rano.
Na wyspę Ré?
Catherine się ucieszy.
To nie ma z nią nic wspólnego.
Chodzi mi tylko o syna.
Co podać na deser?
Proszę dwie kawy.
Nie wierzysz mi?
Tak, wierzę ci... całkowicie.
A kiedy w końcu my wyjedziemy?
Potem.
Czegoś tu nie rozumiem.
Powiedziałeś, że obaj zaprezentujecie swoje projekty w Tunisie.
Ty i Włoch.
Jeśli ciebie tam nie będzie, wybiorą Włocha.
Jeśli mój projekt jest najlepszy, mogą zaczekać dwa tygodnie.
Nie jestem ich służącym.
Nigdy nie wyjedziemy!
- O co chodzi? - Szukam wolnego krzesła.
Weź moje, wychodzę.
Będę najsmutniejszym człowiekiem jeśli nas opuścisz.
Wyobrażasz sobie? 32 lata.
Nierozłączni!
A porzucasz mnie mnie dla kobiety! Drań!
- Chcesz coś pić? - Nie.
Wypijmy to samo. Milani ma trochę Pacherenc'a.
Znasz wino Pacherenc?
Wyobraź sobie więc łąkę pełną jaskrów, przez którą płynie rzeka.
Kwiecień... Jakbyś pił kwiecień.
Milani ma całą beczkę.
To młode wino, które rzadko podróżuje.
Już mnie nie kochasz.
Chyba nie.
Jesteś piękna.
- Gdzie się zapala światło? - Poczekaj, zadzwonię.
O, są! Dobry wieczór moi kochani.
Te kwiaty od ciebie są piękne.
Nigdy nie byłaś piękniejsza!
Dlatego, że jest szczęśliwa.
To nic dziwnego w jej wieku.
Miła imprezka...
Tak, czarująca.
Wiedziałam, że będzie okropnie.
Dlaczego okropnie? Przecież to rodzina.
Nie lubisz ich?
Nienawidzę tracić czasu.
W takim razie, to irytujące.
Tak, irytujące.
Jak facet, który cały wieczór nie odezwał się do mnie słowem.
Absolutnie irytujące.
Byłem zajęty rozmową z twoją matką, ojcem i przyjaciółmi...
Chcesz odjeść?
Zrobiłam to już w zeszłym roku.
Ta zgryzota.
Ta cisza.
Bo spędziłeś wieczór z jakąś dziewczyną.
Zazwyczaj, faceci mówią: "Przestań gadać". Ty natomiast: "Nie bądź tak cicho".
Więc przestałam.
Bo pomyślałam, że odejdziesz.
Kiedy będziesz na Ré z Catherine, wszystko się zmieni.
Wieczory będą weselsze.
Mam nadzieję.
A gdy jestem gdzieś z tobą?
Nigdy nie będziemy gdzieś razem.
Zamierzam podrzeć dokumenty.
Wspaniale!
Jak nie syn to zawsze będzie coś innego.
Ojciec. Praca.
Twój kumpel François. Twoja wyspa. Cokolwiek, ktokolwiek.
Ty nie chcesz jechać.
Boisz się to usłyszeć, ale ja ci powiem.
Kochasz mnie, bo jestem pod ręką.
Ale gdyby wymagało to od ciebie choćby przejścia przez ulicę, dałbyś sobie spokój.
Jesteś jak stary dziad.
Dlaczego nie wrócisz do domu? Oczekują cię. Dalej, leć do nich.
Co ja robię?
Urządzam sceny w samochodzie. Coś okropnego!
Po to żebyś nie przysnął!
Wysiadasz?...
Patrzę na ciebie...
i chce mi się ryczeć. Bo jestem zmęczona.
zmęczona miłością do ciebie.
Wysiadaj, Helen.
Nie możesz zostawić samochodu tutaj?
Jadę do Rennes.
Teraz...?
Jestem umówiony.
Nie zabierasz nic?
Kupię koszulę po drodze. To będzie przygoda.
Nie mogę ci dać tego czego już nie masz:
wyspy, starych przyjaciół, łódki...
szkoły, bo ja wiem...
ulic, miast, ogrodu...
historii.
My nie mamy historii. Według ciebie, to jak bezdzietne pary...
Porażka.
Nic na to nie poradzę.
Nic nie powiesz?
Bardzo dobrze.
Zadzwonisz?
Oczywiście.
700.
800.
900.
1000.
1200.
1800.
Sprzedane!
1800 z tyłu. Sprzedane!
- Nie wcześniej niż za tydzień. - Dlaczego?
- Bo to na wyspie. - Trzeba przepłynąć.
Tak, ale to blisko.
Prześliczne, to dlatego...
Nieważne, i tak bym nie wiedziała co z tym zrobić.
Czy jest pani stąd?
Nie.
Mieszkam w Paryżu.
W Paryżu?
Znalazłeś coś?
- Komodę. - W jakim stylu?
Renesans.
Śmieszna. Śliczna. Może pójdziemy na sardynki.
- Nie mogę, mam mokry sweter. - To co?
Spójrz na mnie.
Boisz się zaziębić?
Nie, ale...
Podobasz mi się tak jak jesteś.
Idziemy!
Jestem zmęczona, Pierre.
Miłością do ciebie.
Ja też jestem zmęczony...
ciągłym tłumaczeniem... mówieniem...
Musimy przestać...
dosyć...
Nie umiem pisać długich listów...
Cholera!
- Chłodnica mi nawaliła. - Wsiadajcie!
Kamień mógł zatkać...
Zdarza się.
Chyba, że ktoś nie nalał wody.
Przecież wlałem.
Nasi znajomi będą się zastanawiać gdzie jesteśmy.
Zadzwonimy do nich.
Teraz? Pewnie poszli na ryby.
To co mam powiedzieć?
Weźmiemy taksówkę.
Nie mów bez sensu.
Co? Ja mówię bez sensu?!
Znajdziemy warsztat.
Ale to zajmie przynajmniej dwa dni.
OPUSZCZAM CIĘ.
- Lepiej wróćmy do domu. - Nie wrócimy!
STALI BYŚMY SIĘ NIESZCZĘŚLIWI.
A NA TO SIĘ NIE ZGADZAM.
WOLĘ ZOSTAĆ SAM.
- Proszę pani? - Tak?
- Poproszę kopertę. - Zobaczę czy są.
To delikatne.
- Poleconym? - Idzie wolniej.
Nie. Trzeba tylko wypełnić druczek.
- Rozłączyło nas. - Odwieś. Wykręcę jeszcze raz.
- Czy są jakieś listy dla Menage? - Proszę zapytać kolegę.
Chce pan znaczek?
Za 30 czy 40 franków?
Chcę zamówić rozmowę do Paryża.
- Masz połączenie z Paryżem? - Dzwonię do Quiberon.
- Jaki numer? - Babylone 30.77.
Bez znaczka?
Nie Quiberon. Paryż.
Quiberon jest zajęte.
Teraz łączę z Paryżem.
Babylone dla pana.
Chciał pan z Babylone 30.77?
Pani Helen Haltig wróci koło południa.
Czy mam powiedzieć kto dzwonił?
Nie, dziękuję.
Coś przekazać?
Proszę powiedzieć, że czekam na nią...
dziś wieczorem w Rennes, Hotel Duguesclin.
To pilne.
Powtarzam: czekam w Rennes, Hotel Duguesclin, sprawa jest pilna.
Zgadza się. Dziękuję.
- 20 minut. Zaczeka pani? - Tak!
To będzie 3 franki 80.
Przykro mi, ale się spieszę.
Co się ze mną stało? Właśnie chciałem cię zostawić.
Kocham cię.
Pobierzmy się...
od zaraz...
Od zaraz?
Małżeństwo...
Jestem spóźniony.
Muszę się ogolić.
Panowie!
Panie Berard... jak się pan ma?
Świetnie. Nie mogę niestety kontynuować pracy nad pańskim projektem, bo właśnie wyjeżdżam.
Do Tunisu. Wie pan gdzie to jest?
Za dużo palę.
Jechał prosto na mnie.
Zasuwał co najmniej stówą, co nie?
- Przynajmniej! - I wtedy...
Dlaczego pan się wahał?
- Mój gruchot to nie Jaguar. - Miał pan przecież dość czasu.
Zgasł mi. Nigdy panu nie zgasł? Mnie zgasł.
Czyja wina? Nie wiem.
On się rozkraczył. A ja byłem po jego prawej.
Jeśli by mnie tam nie było...
Gdyby nie ten rów, mogłoby mu się udać.
- Myślałem, że poszedł mu układ kierowniczy. - Nie, to było później.
Ludzie jeżdżą za szybko...
Nie mów tak. Nie wiadomo do końca jak to było.
- Nie byłem w stanie zobaczyć wszystkiego. - Ja też.
Nawet nie widziałem jak wypadał.
W 5-6 sekund było po wszystkim.
- Dzwoń po policję! - OK, przestaw ciężarówkę.
Proszę mnie podrzucić do tamtego gospodarstwa.
...miał szczęście...
...cudem...
...to nie moja wina...
Miał znak stopu...
Szalony...
...mój garnitur...
Zniszczyłem garnitur...
Jestem zmęczony...
Dobrze mi tu w trawie...
Nie zbliżać się! Może wybuchnąć...
Dajcie gaśnicę!
Nie ma się co wydzierać, już idzie.
Ostrożnie!
- Dalej się pali. - No jasne.
Robię co mogę.
Cofnąć się!
Może wybuchnąć!
- Chodźmy już. - Mają mój koc.
Za gorąco mi.
Powinno mnie boleć, ale nie czuję.
Ten koc...
jest za ciepły.
Chyba otworzę oczy.
Jeszcze nie teraz. Muszę zebrać siły.
Moja Giulietta...
musi być w opłakanym stanie.
Postaram się otworzyć oczy.
- Czy lekarz już jedzie? - Tak!
Boję się...
Poproszę Helen żeby mnie zabrała.
Najpierw, muszę chwilę odpocząć.
Otworzę oczy, żeby Helen wiedziała.
Pierwszą rzeczą jaką zrobię...
- Czy karetka już jedzie? - Za chwilę powinna być.
Obudziłem cię?
Położyłaś się spać za późno. Poskarżę.
Komu?
Chcesz kawy?
- Dokąd idziesz? - Mam przesyłkę.
Skończyłem o 3 rano.
Tata jedzie na Ré w lipcu.
Nie żartuję.
Był tu wczoraj.
- Co mówił? - Nic. Rozmawialiśmy.
O czym?
Pokazałem mu moje zabawki. Zapytałem o lipiec.
Podaj papierosa.
Nie wygląda na to...
- Na co? - Nie wiem.
Nie wiem jak to znosisz.
Zjemy razem obiad?
Jak chcesz.
Wpadnij po mnie koło południa.
- Otworzył oczy. - Cicho.
Tak, otworzyłem oczy. I co z tego...?
Żyję, wszystko słyszę.
Są śmieszni!
Zmęczyłem się...
ale to normalne.
Powinienem im powiedzieć.
Czego on chce?
Chyba mnie nie pogrzebią żywcem?
Może jest tylko nieprzytomny.
- Przewróćmy go. - Lepiej zaczekajmy na lekarza.
Idioci myślą, że umarłem!
Proszę odejść, nie ma tu nic do oglądania.
Zwariowali!
Słyszę... i widzę!
- Mogę pójść zadzwonić? - Tylko szybko.
Ksiądz...
Straszą mnie.
Przede wszystkim, nie wolno mi zasnąć.
Nie, nie mogę...
Kto widział rowerzystę?
Zobaczyłem samochód, jak zaczął się palić.
Mój mąż nie widział go.
Zresztą jesteśmy ubezpieczeni.
My też.
Proszę się usunąć!
Sami nie damy rady.
Jak chcesz to se przejeżdżaj!
Nie kłóćcie się.
Z drogi! Ostrożnie.
- Czy nie był ruszany? - Nie.
Czy jest ktoś jeszcze?
Jak długo tu jest?
Pół godziny.
Mówiłem, żeby się odsunąć!
Czy to naprawdę poważne?
Jeszcze nie wiem.
Czy Pierre wie, że widujesz się z Bernardem?
Nie widuję się. Podwiózł mnie tylko.
- Nie musisz się przed nim tłumaczyć. - Ale chcę.
Mówię mu wszystko.
Za dużo nie rozmawialiście wczoraj wieczorem.
Było za dużo ludzi.
Wyjdziesz za niego kiedyś?
Nie dbam o to!
- Z gładkim krawatem, ta będzie dobra. - Faktycznie.
Wezmę niebieską. Lubi niebieski.
- Czy są może z dłuższymi rękawami? - Mamy każdy rozmiar.
W takim razie wezmę te dwie...
i tą niebieską.
Czy ma obrażenia brzucha?
Myślę, że nie.
- Pański? - Tak, dzięki.
Ostrożnie...
Chyba coś mówi...
Proszę się nie bać. Zajmiemy się panem.
Czy on słyszy?
Obawiam się, że nie.
- Powiadomiono jego żonę? - Pojechała prosto do szpitala.
Oto jego portfel i list.
Wy dwaj jedziecie na komisariat.
Już jestem. Były jakieś telefony?
Jaka pani...? Zostawiła wiadomość?
Tylko to?
Kto...?
Nie przedstawił się?
Czy może pani powtórzyć?
Anne...? Pożyczysz mi samochód?
Muszę jechać do Rennes. Wytłumaczę ci później.
Jestem taka... Nieważne, pogadamy potem.
Jestem taka szczęśliwa!
Tak, natychmiast.
Nie ma tu twojej matki.
Ktoś dzwonił, że twój ojciec miał wypadek.
Tak, rano.
Nic poważnego, ale zaraz pojechała.
Wrócą po południu.
Dobrze się czuję...
Chyba długo spałem.
Słyszałem, że zaopiekują się mną.
Tam w trawie bałem się.
Myślałem, że umarłem...
że znaleźli list...
i oddali go Helen.
Koniecznie muszę go zniszczyć...
Może pan mówić?
T-tak...
Gdzie pana boli?
Brzuch?
Plecy?
Może pan jeszcze raz otworzyć oczy?
- Zemdlał? - Tak.
Powiem Helen, żeby nie bała się widoku karetek.
Zabrali mnie... uratowali mi życie...
mówią do mnie.
Jestem w szpitalu... nie boję się...
Myślę, że się wypogodziło...
a może pada?
Nie, jest słonecznie.
Słyszę ludzi w ogrodzie.
I wiatr.
- Co dostał? - Camphramine.
Miał bardzo niskie ciśnienie.
Dobra. Dziękuję.
Teraz szybko na blok.
Co się tu stało?
Jakiś facet miał wypadek.
- Gdzie on jest? - W szpitalu.
- W którym? - W Le Mans.
Zrobiło się jaśniej.
Jest teraz cudownie.
Tylko okropny ból przedtem.
Za kilka dni...
Będę wyjeżdżał.
Tylko ręka... boli.
Mam tyle do zrobienia...
Okiennica...
w domu...
François...
Muszę spalić list.
...żebym nie został sam.
I... stół...
owalny stół...
Ja... Nie wiem...
Muzyka... przerwali...
muzykę organową...
bo...
muzyk... zasnął
On...on... właśnie...
On... zasnął...
muzyk...
Gdzie on jest?
Proszę za mną.
Znaleziono przy nim te rzeczy...