Ένα πρωί του Οκτώβρη πριν τις πρώτες στάλες των μεγάλων
φθινοπωρινών βροχών που μετατρέπουν τα μονοπάτια σε βούρκο,
που αποκλείουν την πόλη, που πέφτουν στο ξηρό έδαφος,
ο Φουτάκι ξύπνησε από τον ήχο καμπάνων.
Η μόνη εκκλησία ήταν οχτώ χιλιόμετρα μακριά,
δεν είχε καμπάνα και ο πύργος της είχε καταρρεύσει κατά την διάρκεια του πολέμου.
Η πόλη ήταν πολύ μακριά, οι ήχοι της δεν φτάνουν εδώ.
ΤΑ ΝΕΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ
Τι είναι;
Τίποτα. Κοιμήσου.
Θα πάρω το μερτικό μου και θα φύγω απόψε.
Ή αύριο το αργότερο.
Αύριο το πρωί.
- Είχες άσχημο όνειρο; - Ναι.
Καθόμουν στο δωμάτιο.
Ξαφνικά άκουσα ένα χτύπο στο παράθυρο.
Δεν τόλμησα να το ανοίξω.
Κοίταξα μέσα από τις κουρτίνες.
Μπορούσα να δω μόνο την πλάτη του, πήγαινε προς το πόμολο...
και φώναζε, αλλά δεν μπορούσα ν' ακούσω τι.
Το πρόσωπό του ήταν αξύριστο...
Τα μάτια του σαν γυάλινα.
Ήθελα να φωνάξω αλλά δεν είχα φωνή.
Τότε... Η κυρία Χάλικς κοίταξε από το παράθυρο, χαμογελώντας...
Ξέρεις πως είναι όταν χαμογελάει.
Κοιτούσε προς τα μέσα και μετά εξαφανίστηκε.
Εκείνος συνέχισε να κλωτσά την πόρτα, που ήταν έτοιμη ν' ανοίξει.
Έτρεξα στο μπουφέ, ήθελα ν' ανοίξω το συρτάρι.
Η πόρτα έσπασε.
Όποιος και να 'ταν έρχονταν από το χωλ.
Επιτέλους άνοιξα το συρτάρι και έβγαλα το μαχαίρι.
Και έρχονταν κατά πάνω μου.
Ξαφνικά ήταν ξαπλωμένος κάτω από το τραπέζι της κουζίνας.
Είχε κόκκινες και μπλε κατσαρόλες.
Κύλισαν κάτω...
Και τότε το έδαφος κουνήθηκε κάτω από τα πόδια μου.
Όλη η κουζίνα άρχισε να κουνιέται...
... σαν αυτοκίνητο.
με ξύπνησαν οι καμπάνες.
Πού; Εδώ;
Χτύπησαν δυο φορές.
- Θα τρελαθούμε στο τέλος. - Όχι.
Είμαι σίγουρος πως κάτι θα συμβεί σήμερα.
Είναι ο άντρας μου, είμαι σίγουρη.
Ω, έλα.
Κάνε ότι σου πω,
κατάλαβες;
Άρχισε να πακετάρεις. Κουνήσου!
Απόψε φεύγουμε. Πακετάρισε τα ρούχα
τις μπότες, τα παλτά το ράδιο, τα πάντα!
Πρέπει να φύγουμε απόψε!
Κατάλαβες;
- Το ΄πιασες; - Είσαι τρελός.
Τι λες;
Μίλησα στον Κράνερ, θα φύγουμε με τα λεφτά απόψε.
Αν τα μοιράσουμε στα οχτώ, δεν θα φύγουμε ποτέ από εδώ.
Νομίζεις ότι οι άλλοι θα σ' αφήσουν;
Ο Χάλικς, ο διευθυντής του σχολείου και Φουτάκι;
Δεν δούλεψα ένα χρόνο για να τα μοιράσω.
Να πάνε στο διάολο.
Αλλά δεν θα έχουν ούτε αυτήν.
Μπορούμε να αγοράσουμε μια φάρμα επιτέλους, δεν το καταλαβαίνεις;
Σου 'χει στρίψει. Έχεις τρελαθεί.
Ξεκίνα να πακετάρεις: την νταμιτζάνα, το λαρδί, το αλεύρι, τα σεντόνια.
Άφησα το μπαστούνι μου έξω.
Εξαφανίσου.
Σχμιντ, είσαι μέσα;
Ήθελες να το σκάσεις με τα λεφτά;
Δεν θα το πίστευα αυτό για σένα.
Να σου εξηγήσω.
Είναι κι ο Κράνερ ανακατεμένος;
Πενήντα-πενήντα.
Και τώρα τι κάνουμε;
Τι κάνουμε; Είσαι κι εσύ μπλεγμένος.
Θα περιμένουμε μέχρι τη νύχτα και μετά θα φύγουμε.
Τι εννοείς;
Εννοώ θα τα μοιράσουμε στα τρία.
Δεν θέλω να καταστραφώ.
Σου ζητώ μόνο να δανειστώ το μερτικό σου.
Μόνο για λίγο... Για ένα χρόνο.
Μέχρι να βρούμε μέρος να μείνουμε.
Πού αλλού θες φιλί;
Είπες πως δεν θα πάτε πουθενά αλλού από εδώ.
Δεν θέλω να μείνω εδώ μέχρι να πεθάνω.
Δε σου ζητάω δώρο. Σου ζητάω δάνειο.
Δούλεψα όσο οι άλλοι.
Και τώρα λες "δάνειο".
Δεν με εμπιστεύεσαι, λοιπόν;
Και βέβαια όχι.
Είσαι με το μέρος του Κράνερ.
Θες να φύγεις με όλα τα λεφτά.
Και θες να σε εμπιστευτώ μετά από όλα αυτά;
- Και οι άλλοι; - Πού να ξέρω;
Πρέπει να περιμένουμε να σκοτεινιάσει πριν να φύγουμε.
Είπαμε το ίδιο στον Κράνερ.
Γιατί επιστρέψατε;
Το σκεφτήκαμε ενώ γυρνούσαμε σπίτι.
Και θ' αφήνατε τη γυναίκα πίσω;
Αυτό είναι αλήθεια. Πραγματικά το αξίζει.
- Και οι Κράνερ; - Θέλουν να πάνε βόρεια.
Η γυναίκα του Κράνερ άκουσε για μια ξυλαποθήκη που είναι εκεί...
Βρέχει.
Τα ακούω.
Θα πάω νότια, οι χειμώνες είναι πιο σύντομοι εκεί.
Θα νοικιάσω μια φάρμα.
Κοντά σε κάποια πλούσια πόλη.
Θα μουλιάζω τα πόδια μου όλη μέρα, σ' έναν κουβά ζεστό νερό.
Ή...
Θα γίνω νυχτοφύλακας σε ένα εργοστάσιο σοκολάτας.
Ή πορτιέρης σε κολέγιο θηλέων.
Και θα προσπαθήσω να τα ξεχάσω όλα.
Ένας κουβάς ζεστό νερό και τίποτα παραπάνω.
Απλά θα βλέπω πως πάει η πουτάνα η ζωή.
Πού στο διάολο θέλουμε να πάμε;
Θα μας πιάσει η αστυνομία στην πρώτη πόλη.
Ούτε που θα μας ρωτήσουν τα ονόματά μας.
- Με τις τσέπες σας γεμάτες λεφτά... - Αυτό είναι το νόημα.
Να πακετάρουμε και να φύγουμε σαν κλέφτες.
- Μην ανακατεύεσαι. - Παρακαλώ;
Τίποτα.
Ησυχία αλλιώς θα ξυπνήσει.
Τι περιμένουμε;
Γιατί δεν μοιράζουμε τα λεφτά;
Δεν μπορούμε να περιμένουμε;
Ας τα μοιράσουμε τώρα.
Μην ανησυχείς θα πάρεις το μερτικό σου.
Ας περιμένουμε μέχρι ο Κράνερ μας δώσει το άλλο μισό.
Είναι πολύ απλό.
Θα μοιραστούμε όσα έχεις.
Και τα υπόλοιπα που θα πάρουμε θα τα μοιραστούμε αργότερα.
Δώσε μου το φακό.
Η απόδειξη...
Για να δεις τα λεφτά καλύτερα ... και να μη νομίζεις πως σε κλέβω.
Ας τα μετρήσουμε.
Είναι ακριβώς τόσα.
Κυρία Σχμιντ! Είσαι μέσα;
- Κυρία Σχμιντ. - Κρύψ' τα γρήγορα.
Στείλ' την στο διάολο!
Αν πατήσει πόδι εδώ, θα την σκοτώσω.
- Η γυναίκα σου λείπει πολύ ώρα. - Θα της σπάσω τα μούτρα.
- Τι ήθελε; - Έχει τρελαθεί.
Λέει ότι ο Ιριμίας και ο Πετρίνα έρχονται από το δρόμο.
Ίσως είναι ήδη στη ταβέρνα.
Μπορεί να έχουν φτάσει...
Ο εισπράκτορας τους είδε να φεύγουν.
Επίσης είπε πως τους είδε στην πόλη.
Μετά στο σταυροδρόμι του Έλεκ.
Η Βίβλος την έχει τρελάνει.
- Αλλά αν είναι αλήθεια; - Λοιπόν, αν είναι έτσι...
Πέθαναν πριν από ένα χρόνο, όλοι το ξέρουν.
Μην την πιστεύετε, είναι παγίδα!
Ο Σάνγι Χόργκος μπορεί να είπε ψέματα.
- Το ακούσαμε μόνο από αυτόν. - Νεκροί για ενάμιση χρόνο!
Το υποπτεύθηκα τότε αλλά κανείς δεν με άκουγε.
Μας είπε ψέματα. Και βέβαια ήταν ψέματα.
Έχετε τρελαθεί.
Όλα θ' αλλάξουν, θα δεις.
Ιριμίας ο μάγος.
Μπορούσε να χτίσει κάστρο από σκατά αγελάδας...
αν ήθελε.
Με τίποτα.
- Μην μου χαλάς τα σχέδια. - Δεν το θέλω.
Ένας νεκρός να επιστρέψει στη ζωή; Φουτάκι!
Εσύ, τουλάχιστον, πρέπει να είσαι λογικός.
Υποπτεύονται κάτι και θέλουν να βγούμε έξω.
- Πάω στη ταβέρνα. - Πρέπει να είναι αλήθεια.
Καταραμένοι ανόητοι.
Δεν μπορείς να αποφύγεις το Ιριμίας.
Το ξέρεις αυτό. Λοιπόν;
Είστε καταραμένοι ανόητοι.
- Αν δεν το πιστεύεις... - Να πας στο διάολο.
Αλλά το καλό που σου θέλω ν' αφήσεις τα λεφτά μου στο τραπέζι.
Η γυναίκα σου να πάει πρώτη.
Και τα λεφτά;
Λοιπόν... ας τ' αφήσουμε εκεί που είναι
Την εμπιστεύεσαι σίγουρα;
Τότε θα πάω.
Ακούσατε; Είναι εδώ.
Ο άντρας μου με έστειλε να σας πω.
Αλλά πρέπει να το ξέρετε. Είδαμε την κυρία Χάλικς εδώ.
Ο άντρας μου λέει να πάνε να γαμηθούν τα λεφτά.
Να τα κρύψουμε και να φύγουμε;
Με τίποτα! Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα βλέπετε...
Το ήξερα πως ο γιος των Χόργκος έλεγε ψέματα.
Και το πιστέψαμε από την αρχή.
- Είσαι κι εσύ στο κόλπο! - Ας έρθουν δεν με νοιάζει.
Λοιπόν, πάμε;
Κι έτσι ο Σχμιντ πήγαινε πρώτος, με το Φουτάκι να τρεκλίζει πίσω του.
Προσπαθούσε να βρει το δρόμο στα σκοτεινά με το μπαστούνι του...
Και η ασταμάτητη βροχή ανακατεύονταν με τις βρισιές του Σχμιντ
και τα εύθυμα ενθαρρυντικά λόγια του Φουτάκι που επαναλάμβανε:
"Δεν πειράζει, γέρο, θα δεις θα περάσουμε ζωή και κότα!
Ζωή και κότα!"
ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Τα δύο ρολόγια δείχνουν διαφορετικές ώρες.
Και οι δυο λάθος, φυσικά. Αυτό εδώ είναι πολύ αργό.
Το άλλο, σαν να δείχνει την αιωνιότητα του ανυπεράσπιστου.
Ταυτιζόμαστε μαζί του σαν κλαράκια στη βροχή:
δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε τους εαυτούς μας.
Κλαράκια και βροχή... ;
Είσαι μεγάλος ποιητής, σου λέω.
- Λες να έχει σνακ μπαρ εδώ; - Δεν νομίζω.
Τι περιμένετε;
- Πήραμε κλητεύσεις. - Για να δω.
Δεν ξέρετε γράμματα; Τι όροφος είναι αυτός;
- Ο δεύτερος. - Ακολουθήστε με.
Ταυτότητα.
Μπορώ να έχω τις κλητεύσεις και τις ταυτότητες σας;
Συμπληρώστε αυτό και διαβάστε τι γράφει πίσω.
Ακολουθήστε με.
- Ο Ιριμίας; - Ναι. Εγώ είμαι.
Καθίστε.
- Είσαι τσιγγάνος; - Όχι, με λένε Πετρίνα.
Πετρίνα; Τι σόι όνομα είναι αυτό;
Ρουμάνικο.
- Ήξερες τη μητέρα σου; - Όχι.
Ιριμίας.
Λοιπόν εδώ...
όλα εξαρτούνται από τη διάθεσή μου.
Θέλω να σε ρωτήσω...
αφού αποφυλακίστηκες, γιατί δεν έψαξες για δουλειά;
Ο χρόνος θα ήταν λίγος, αλλά μπορούσες να προσπαθήσεις,
Είσαι υπό παρακολούθηση.
Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκες να προσπαθήσεις να βρεις δουλειά.
Μας ξέρετε, Λοχαγέ.
Όχι και τόσο καλά.
Εννοείς το μέλλον σου;
Αλλά είσαι νέος...
Ούτε κι εγώ, δεν αγαπώ αυτό που κάνω,
αλλά... θες να μείνεις άνεργος όλη σου τη ζωή;
Ναι.
Αυτό το έγγραφο, βλέπεις, λέει πως...
δεν σέβεσαι την εργασία,
ούτε όσους δουλεύουν σκληρά.
Ωραία λόγια.
Αλλά ο καιρός περνάει.
Έχεις γυναίκα και δουλειά;
Περιμένεις ο γιος σου να σε στηρίξει;
Όταν σπάσεις το πόδι σου, ή τη σπονδυλική σου στήλη, ή το κρανίο σου...
... όταν δεν θα μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου.
Είμαστε με το μέρος του νόμου, σαν εσάς.
Ξέρουμε το νόμο και δεν τον έχουμε παραβιάσει ακόμα.
Σύμφωνα με αυτά τα έγγραφα το μόνο που κάνατε είναι να τον παραβιάζετε.
- Όχι... - Και με πολύ ενέργεια.
Έτσι φαίνεται μόνο.
Και ποια είναι η αλήθεια αν έτσι φαίνεται μόνο;
Ότι είμαστε νομοταγείς.
- Και γιατί ξεκινήσατε τώρα; - Δεν ξεκινήσαμε τώρα.
Σεβόσασταν το νόμο από παιδιά;
- Σωστά. - Ο παππούς μου τον σέβονταν.
Αυτό το έκανε ο παππούς σου.
Μίλα για τον εαυτό σου, όχι για τον παππού σου.
Είμαστε τίμιοι πολίτες αυτής της χώρας, Λοχαγέ.
Οι υπηρεσίες μας έχουν χρησιμοποιηθεί για αρκετά χρόνια.
Πώς έγινε αυτό;
Μη μου πείτε πως οι ζωές σας είναι τραγικές.
Να είστε μετριοπαθείς, δεν είναι καθόλου τραγικές.
- Μας ξέρετε, Λοχαγέ. - Ναι, σας ξέρω.
Αλλά δεν είστε τραγικοί, είστε απλά κακούργοι.
Γιατί δεν σταματάμε εδώ;
Να σταματήσουμε εδώ; Δεν θέλετε ν' αλλάξετε ποτέ;
Όχι πως η ανθρώπινη ζωή έχει μεγάλη αξία.
Η τήρηση της τάξης μοιάζει να είναι δουλειά των αρχών.
Αλλά είναι δουλειά όλων. Τάξη.
Η ελευθερία, όμως, δεν είναι ανθρώπινη.
Είναι κάτι θεϊκό, για το οποίο...
οι ζωές μας είναι πολύ σύντομες για να το γνωρίσουμε όπως πρέπει.
Αν ψάχνετε για συνδετικό κρίκο,
σκεφτείτε τον Περικλή,
η τάξη και η ελευθερία συνδέονται από το πάθος.
Πρέπει να πιστεύουμε και στα δύο, να υποφέρουμε και για τα δύο.
Και για την τάξη και την ελευθερία.
Αλλά η ανθρώπινη ζωή έχει νόημα, είναι πλούσια, όμορφη και βρώμικη.
Συνδέει τα πάντα.
Κακομεταχειρίζεται την ελευθερία μόνο... όταν την χαραμίζει,
σαν να ήταν σκουπίδι.
Στους ανθρώπους δεν αρέσει η ελευθερία, την φοβούνται.
Το παράξενο είναι πως δεν υπάρχει τίποτα τρομακτικό στην ελευθερία...
η τάξη, από την άλλη, μπορεί να γίνει τρομακτική.
Πρέπει να σα εξηγήσω μερικά πράγματα.
Στην πραγματικότητα...
δεν έχετε άλλη επιλογή από το να συνεργαστείτε.
Αν σεβόσαστε αληθινά το νόμο,
τότε σας έχω προλάβει.
Ουσιαστικά... προσφερθήκατε.
Σας σεβόμαστε πολύ, Λοχαγέ...
Όχι έναν λοχαγό. Το νόμο!
Είστε ο ίδιος ο νόμος, Λοχαγέ.
Α, όχι. Ο νόμος, είμαστε όλοι μας μαζί.
Γιατί δεν αφήνουμε τα πράγματα όπως είναι;
Αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα, ήσαστε παράνομοι.
Αλλά ξέρετε πολύ καλά γιατί.
Δεν νομίζω να πρέπει να το διαβάσω φωναχτά.
Δεν θα το ξαναπώ.
Από τώρα και στο εξής ή δουλεύετε για μένα
ή δεν έχτε άλλη επιλογή.
Κύριε Ιριμίας.
Μπορείτε να φύγετε τώρα.
Δύο ρούμι και λικέρ...
και ένα πακέτο τσιγάρα.
- Μεγάλα εννοούσα. - Συγγνώμη.
Έλα, κάνε μια κίνηση.
Να σου θυμίσω τα τσιγάρα;
Συγγνώμη, το ξέχασα.
Μπορείς να μας πεις τι είναι τόσο αστείο;
Τίποτα. Συγγνώμη.
Ακούς;
Τι είναι;
Μηχανή;
Τα φώτα;
Κάποιος τραγουδάει;
Ποιος τολμά να τραγουδήσεις εδώ;
Ησυχία.
Θα τα τινάξουμε όλα στον αέρα.
- Να φωνάξουμε αστυνομία; - Δεν είν' ανάγκη.
Θα τα τινάξουμε όλα στον αέρα.
Θα βάλουμε εκρηκτικά στα σακάκια τους... ή στα αυτιά τους.
Θα χώσουμε δυναμίτη στις μύτες τους.
Πρέπει να το σταματήσουμε αυτό, τι λες;
Βέβαια, για ποιο λόγο να περιπλέξουμε την κατάσταση;
Θα τους ανατινάξουμε έναν-έναν.
Θα τους σκοτώσουμε όλους.
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Πώς το ξέρεις ότι θα είναι ακόμα εκεί;
Το έσκασαν εδώ και πολύ καιρό... Τους κόβει λίγο.
Αυτοί; Υπηρέτες ήταν και αυτό θα είναι για όλη τους τη ζωή.
Κάθονται στην κουζίνα,
χέζουν σε μια γωνιά και κοιτούν από το παράθυρο πότε-πότε.
Τους ξέρω απ' έξω κι ανακατωτά.
Πώς είσαι τόσο σίγουρος;
Κανείς δεν είναι εκεί. Τα σπίτια είναι άδεια, τα πλακάκια έχουν κλαπεί.
Κάνας-δυο αρουραίοι στο εργοστάσιο, πετσί και κόκαλο...
Ακόμα κάθονται στα ίδια βρώμικα σκαμνιά.
Μπουκώνονται με πατάτες και δεν ξέρουν τι έγινε.
Κοιτούν ο ένας τον άλλο καχύποπτα ρεύονται μες τη σιωπή,
και περιμένουν, γιατί νομίζουν ότι τους έκλεψαν.
Σκλάβοι που έχασαν τον αφέντη τους,
αλλά δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια και θάρρος.
Κι όμως μέσα τους ξέρουν πως αυτά δεν προέρχονται από τους εαυτούς τους.
Γιατί τους αρέσει να ζουν μόνο κάτω από τη σκιά αυτών των πραγμάτων.
Σταμάτα, εντάξει;
Ακολουθούν αυτή τη σκιά σαν αγέλη.
Γιατί δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς μεγαλείο κι αυταπάτη.
Άφησε τους μόνους
και θα τρελαθούν και θα καταστρέψουν τη γη.
Το μόνο που θέλουν είναι ένα ζεστό δωμάτιο και ζεστό στιφάδο,
και είναι χαρούμενοι αν τη νύχτα
κάτω από τις ζεστές τους κουβέρτες βρουν τη παχουλή γυναίκα του γείτονα.
- Με ακούς; - Μόνο αυτό κάνω.
- Σας περίμενα. - Πού το ήξερες ότι ερχόμασταν;
- Από τον εισπράκτορα. - Ποιον εισπράκτορα;
- Τον Κέλεμεν. - Τι; Ο Κέλεμεν έγινε εισπράκτορας;
Στο πούλμαν.
Αλλά δε λειτουργεί τώρα.
Υποσχέθηκες πως αν διέδιδα ότι πέθανες,
- θα φρόντιζες να έρθω σε επαφή με την κυρία Σχμιντ. - Κρατάω τις υποσχέσεις μου.
Και μου υποσχέθηκες και την κυρία Κράνερ. Έχει κι αυτή ωραία μεγάλα βυζιά.
Κι αυτό θα γίνει, Σάνγι...
Από τότε που έφυγες τίποτα δεν άλλαξε.
Ο διευθυντής του σχολείου είναι ακόμα σπίτι μόνος του...
Η κυρία Σχμιντ με το Φουτάκι... Ξέρεις, το σακάτη.
Η αδερφή μου έχει τρελαθεί, τους κατασκοπεύει όλους...
Η μαμά τη δέρνει,
αλλά ακόμα λένε πως θα είναι τρελή για όλη της τη ζωή.
Ο γιατρός είναι κλεισμένος σπίτι του...
Κάθεται στην πολυθρόνα, αφήνει τα φώτα ανοιχτά νύχτα-μέρα.
Μερικές φορές αποκοιμιέται στην καρέκλα του...
Το σπίτι του βρωμάει, καπνίζει τα καλά του τσιγάρα...
πίνει το μπράντι του. Ρώτα την κυρία Κράνερ, αυτή του το αγοράζει.
Ο Σχμιντ και ο Κράνερ θα φέρουν τα λεφτά για το κοπάδι σήμερα...
Όλοι σ' αυτό δούλευαν από το Φλεβάρη, εκτός από τη μαμά.
Εκείνα τα καθάρματα δεν την πήραν· κι έτσι έχουν λεφτά τώρα.
Ο ιδιοκτήτης του μπαρ πούλησε την καλή του Pannonia
και αγόρασε μια μαλακία που πρέπει να σπρώξει για να ξεκινήσει.
Τη χρησιμοποιεί για να πάει στην πόλη και να δει τη γυναίκα του μια φορά το μήνα,
αν και τώρα μένει στης αδερφής μου γιατί του χρωστάμε λεφτά
για να αγοράσουμε σπόρους από πέρσι...
Στην ανατολή ο ουρανός καθαρίζει γρήγορα σαν μνήμη.
Της αυγή, γίνεται κατακόκκινος στον κυματιστό ορίζοντα.
Καθώς ο πρωινός ζητιάνος αργοπερπατά στα πίσω σκαλιά της εκκλησίας,
ο ήλιος ανατέλλει για να δώσει ζωή στη σκιά
και για να διαχωρίσει τη γη και τον ουρανό,
τον άνθρωπο και το ζώο από την ανησυχητική, μπερδεμένη ενότητα
στην οποία έχουν γίνει αναπόσπαστα συνημμένα.
Είδε τη νύχτα που έφευγε από την άλλη μεριά,
τα τρομαχτικά της στοιχεία να βυθίζονται σε σειρά στο δυτικό ορίζοντα,
σαν ένας απελπισμένος, ηττημένος, μπερδεμένος στρατός.
ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΤΙ
Ο Φουτάκι... φαίνεται...
να φοβάται... κάτι.
Νωρίς... το πρωί... ξαφνιάστηκε...
Κοιτούσε... έξω... από το παράθυρο.
Ο Φουτάκι...
τρέμει... φοβάται τον θάνατο.
Θα φύγουν ούτως ή άλλως. Κι εσύ, Φουτάκι, θα φύγεις.
Ο Σχμιντ... έρχεται από... την πίσω πόρτα
και κάθεται... πάνω από...
το μονοπάτι προς... το λιβάδι.
Ο Φουτάκι... προσεκτικά... φεύγει έξω από... το σπίτι...
πηγαίνει απέναντι... στους στάβλους... και κρύβεται... στο τοίχο.
Ο Φ. δεν κινείται...
Περιμένει... για ένα λεπτό,
τότε... κι αυτός... τρέχει... στην πόρτα,
χτυπά, και... μπαίνει γρήγορα... μετά τον Σχμιντ.
Τι... απάτη...
Ξεκίνησε... να βρέχει...
Δεν θα... σταματήσει... πριν την... άνοιξη.
Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις...
τη διάβρωση που προκαλεί το νερό κι ο αέρας
στην άκρη του Πόντου,
όταν η θάλασσα υποχώρησε από τις μεγάλες πεδιάδες.
Έμοιαζε με ρηχή λίμνη, όπως είναι τώρα η Λίμνη Μπαλατόν.
Καλημέρα, γιατρέ.
Έλα, γιατρέ, μην τ' αφήσεις να κρυώσει.
Πάρ' το από 'δω.
Βλέπεις, βρέχει, σύντομα θα 'χουμε και χιόνια.
Ο άντρας μου λέει ότι μπορεί να μιλήσεις στο ταβερνιάρη.
Έχει αμάξι, θα σου φέρει όλα αυτά τα πράγματα.
Εννοείς πως εσύ δεν θα τα φέρνεις πια;
Θα τα φέρνω αλλά δεν μπορώ να πηγαίνω στην πόλη με αυτή τη βροχή.
Άλλωστε μπορεί να σου ψωνίσει για δύο ή τρεις εβδομάδες.
Τα λεωφορεία ξεκινούν μόνο την άνοιξη.
Εντάξει, κυρία Κράνερ, μπορείς να φύγεις.
Άρα θα μιλήσεις στο ταβερνιάρη;
Θα μιλήσω σε όποιον θέλω.
- Πού να βάλω τα κλειδιά; - Όπου θέλεις.
Αντίο.
Η Κ. παραιτήθηκε...
Δεν μπορεί...
... να το κάνει άλλο.
Το προηγούμενο φθινόπωρο... δεν την...
... πείραζε...
... η βροχή...
Ούτε που...
έπρεπε να... περπατήσει...
Η Κ. έχει...
σχέδιο...
Σκέφτεται... κάτι.
Μου φαίνεται πως μέθυσα.
Σήμερα μου τελείωσε... η τελευταία σταγόνα... μπράντι.
Φαίνεται πως θα χρειαστεί...
να φύγω... από το σπίτι...
Έλα, κόφ' το.
Με ακούς; Σταμάτα.
Πρόσεξε καλύτερα τη φωτιά, κρυώνω.
Θα κοιτάξω την πάρτη μου, φίλε.
Μόλις την κοίταξα... Είσαι ο επόμενος.
- Με ακούς; - Καλά, καλά.
Θα παγώσουμε πάλι.
- Πόσο θα πρέπει να περιμένουμε; - Πού να ξέρω;
Άσε με ήσυχη.
Να πάει στο διάολο όλο αυτό.
Σταμάτα να κλαίγεσαι. Κάποιος έρχεται.
Καλησπέρα.
Καιρό έχουμε να σε δούμε, γιατρέ.
Γουστάρεις ένα πήδημα;
Θέλω να ζεσταθώ λίγο μόνο αν δεν σε πειράζει.
- Μόνο να ζεσταθείς, γιατρέ; - Ναι.
Και όχι κανένα γαμησάκι σαν τον παλιό καιρό;
Έλα, γιατρέ. Δεν κοστίζει πολύ.
Για έναν παλιό φίλο.
Μου δίνεις ένα τσιγάρο;
- Ορίστε, στα πόδια σου. - Ευχαριστώ.
- Πώς πάνε οι δουλειές; - Άσχημα.
Καθόμαστε μέρα παρά μέρα και τίποτα.
Έχουμε όλοι νεύρα, σχεδόν ξεσπάμε ο ένας στον άλλο.
Τι θα απογίνουμε, γιατρέ;
Είναι ο τρόπος που κάποιος χάνει θάρρος...
Πώς νομίζεις ότι ζούμε;
Έχουμε το Σάνγι να μένει μαζί μας, την τρελή την Έστικε και τη μαμά.
Όλο ρωτάνε, πού είναι τα λεφτά;
Δώσ' τους τα.
Τα λεφτά αυτό, τα λεφτά το άλλο,
αλλά ποιος νοιάζεται;
Άλλωστε θα φύγουμε από 'δω. Θα πάμε στην πόλη.
Κόφ' τις μαλακίες. Ή φύγε ή κάτσε.
Θα σ' άρεσε πολύ να με ξεφορτωθείς, έτσι;
Σήμερα, που θα πάρουν επιτέλους τα λεφτά;
Δεν θα έρθουν. Θα έπρεπε να έχουν έρθει εδώ και καιρό.
Θα έρθουν. Τους ξέρω.
Όταν έχουν λεφτά, ακολουθούν τα καυλιά τους.
Νομίζεις ότι ο Κράνερ τα παραδέχεται όλα αυτά στο σπίτι;
Θα δούμε πολλά λεφτά εδώ σήμερα!
- Μου δίνεις ένα τσιγάρο για το δρόμο; - Φυσικά.
- Σπίρτα; - Πάρε.
Δεν άλλαξες γνώμη, γιατρέ;
Όχι. Καλή τύχη.
Και σε σένα.
Δεν του 'χει μείνει πολύς καιρός.
Δύσκολα τον αναγνωρίζεις.
Τι στο διάολο κάνει εδώ στη βροχή;
Σπάνια φεύγει από το σπίτι του. Και τώρα βγαίνει στη βροχή;
Βλάκα. Δεν είδες το μπουκάλι;
Πάει να πάρει το μπράντι του.
Δεν έχει λεφτά ούτε για να πληρώσει την κυρία Κράνερ.
- Γιατρέ. - Τι θέλεις;
- Γιατρέ. - Τι κάνεις; Άσε με.
- Άσε με, φύγε, κακομαθημένο. - Γιατρέ.
Αφήστε με ήσυχο κακομαθημένα.
Στο διάολο.
Πού πας τώρα; Περίμενε.
Πού πας;
Σταμάτα.
Δεν θα σε πειράξω.
Σταμάτα τώρα.
Που πας τρέχοντας;
Περίμενε. Που πας τρέχοντας;
Τώρα.
Τώρα λοιπόν...
Ώρα να φύγουμε.
Η καρδιά μου - σκέφτηκε ξανά και ξανά.
Πόθησε να ξαπλώσει σε κάποιο ζεστό δωμάτιο,
και να τον φροντίζουν γλυκιές νοσοκόμες, ταΐζοντας τον ζεστή σούπα,
και μετά να στρέφονται προς το τοίχο.
Ένιωθε ελαφρύς και εύκολος
και το κατσάδιασμα του εισπράκτορα αντηχούσε στ' αυτιά του:
Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό, γιατρέ.
Δεν έπρεπε να το κάνεις...
Συγχρονισμός για έκδοση HD: zamandy-P. Faliro-Athens.
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ I Συγχρονισμός για έκδοση HD: zamandy-P. Faliro-Athens.
Θα μπορούσες ν' ανάψεις μια φωτιά.
Θα μπορούσα.
Είπα θα μπορούσες ν' ανάψεις μια φωτιά.
Σταμάτα να δείχνεις.
Ένα λίτρο.
Μάζεψε κι εκατό για μένα.
Μόνο στο ποσό έκανες λάθος.
Μην ανησυχείς, βλάκα!
Δεν θα σου κάνω κακό. Απλά σταμάτα να δείχνεις.
Βρέχει.
Απαίσιος καιρός.
Ναι.
Καταστρέφει τα πάντα.
Κοίτα αυτό το παλτό.
Κάποτε ήταν μαλακό σαν βούτυρο
και τώρα... έχει ξεραθεί,
αν θέλω να κάτσω, πρέπει να το σπάσω.
Κοίτα.
Εδώ, στην κοιλιά, με την άκρη του χεριού σου...
έτσι το κάνω...
Η ελαστικότητα, ξέρεις, αυτό λείπει...
Λείπει τελείως...
Μετά ο αέρας... Είναι κι αυτό...
Είναι όλο τσαλακωμένο. Το δέρμα τρίβεται.
Αν πας εκεί κι εδώ... δεν μπορείς να καθίσεις όλη την ώρα.
και βρέχεται μέσα κι έξω...
Γιατί αυτό δεν είναι το χειρότερο
αλλά αυτό εδώ.
Δεν ακούς για εσωτερικές βροχές, φυσικά.
Το λες αυτό εδώ και χρόνια.
Πλένουν τα όργανα σου νύχτα και μέρα.
Έρχονται από την καρδιά...
και πλένουν το συκώτι, το στομάχι, τη σπλήνα και τα νεφρά.
Είμαι μούσκεμα...
Αν δεν ήταν αυτό το παλτό, δεν ξέρω τι θα συνέβαινε...
Δεν τολμώ ούτε να το ξεκουμπώσω.
Ένα ποτήρι κρασί θα βοηθούσε.
Και μετά έχουμε τις απαιτήσεις του συκωτιού,
του στομαχιού, της σπλήνας και των νεφρών.
Πρέπει να δουλεύουν διαρκώς.
Χωρίς σταματημό.
Όλη αυτό το βρέξιμο μπορεί να γίνει...
ξεραΐλα ξαφνικά.
Που μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Άκου, δώσε μου ένα ποτήρι.
Ο Σχμιντ και ο Κράνερ θα έρθουν σύντομα,
θα μετρήσουν τι θα πάρω.
Καλά.
Ωραίο κρασάκι.
Ας πιούμε άλλο ένα.
Αποκοιμήθηκε.
Πόσο νομίζεις ότι πρέπει να τρώει αυτό;
Δεν τρώει, καταβροχθίζει.
Μπορεί να φάει μισό γουρούνι με τη μία. Το πιστεύεις;
Εγώ θα μπορούσα.
Αυτό ήταν κοντά.
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα έρχονται στο αγρόκτημα.
- Δεν μπορεί. - Είναι αλήθεια.
Ο αμαξάς από το ξυλουργείο... ήταν εκεί...
δυο φορτωτές...
ο διευθυντής του σχολείου, ο δάσκαλος...
ο βραδινός μπάρμαν από το μπαρ του σταθμού, κι εγώ καθόμασταν εκεί,
απλά καθόμασταν εκεί...
και δεν μπορούσα να πιστέψω τα μάτια μου.
Ήταν εκεί!
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα κι έπιναν ρούμι και λικέρ!
Μετά περίμενα μέχρι να πιουν...
πήγα κοντά τους...
Ο Ιριμίας με αγκάλιασε και... είπε...
Κέλεμεν! Πώς πάει;
Μετά μου τα είπε όλα.
Μετά έφυγαν.
Έπρεπε να δω το Χότσαν, το χασάπη...
μετά συνάντησα τον νεαρό Τοθ...
που ήταν γείτονάς μου στην Ποστάνια...
και μου είπε πως ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα...
ήταν στους Στεϊγκερβάλντ...
και ανέφερε μπαρούτι...
Τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ μιλούσαν γι' αυτό στο δρόμο.
Και όταν... επέστρεφα
και άφησα το δρόμο...
στο σταυροδρόμι του Έλεκ...
Τους είδα.
Και τότε κατάλαβα...
τι, με ποιον τρόπο, και γιατί...
Ο Ιριμίας! Ο Πετρίνα!
Θα τα διώξω, τα μεθυσμένα γουρούνια!
Θα σβήσω τα φώτα και θα κλειδαμπαρώσω την πόρτα.
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα! Δεν μπορούν να πάρουν αυτά που μου ανήκουν.
Δικά μου! Όλα εδώ είναι δικά μου! Δικά μου!
Ο Ιριμίας! Ο Πετρίνα! Όλα εδώ είναι δικά μου! Δικά μου!
Ο Πετρίνα!
Τότε πήγα κοντά τους,
Ο Ιριμίας με αγκάλιασε και μου είπε θερμά:
"Κέλεμεν! Πώς πάει;"
Και αμέσως κέρασε ένα γύρο.
Οι σερβιτόρες χαμογέλασαν και πήδησαν σαν ακρίδες.
Και μετά μου τα είπε όλα.
Λοιπόν πες μου, έμαθες το μάθημα;
Ποιο μάθημα;
Άσε με ήσυχο. Το έμαθα όλο.
Ποτέ δεν έμαθες τίποτα, απλά εξακολουθείς να πίνεις.
Το έμαθα όλο, γριά μάγισσα.
Δεν θέλω κανείς να ανακατεύεται στις δουλειές μου.
Στα βιβλία σου όμως...
η ανάσταση είναι γραμμένη...
- Μη λες βλακείες. - Κι εσύ ακόμα πίνεις.
Πίνω, φυσικά πίνω.
Άκου, γριά μάγισσα, ήρθα εδώ για να πιω!
Δεν είμαι ροδανθός στο σπυριάρη κώλο σου.
Ξέρεις τι περιμένει τύπους σαν εσένα;
Τίποτα δεν με περιμένει.
Οι σκοτεινότερες φλόγες της κόλασης.
Μπορεί να είδες ένα σκοτεινό κώλο, αλλά όχι σκοτεινή φλόγα,
γι' αυτό να γαμηθεί ο σκοτεινός κώλος και οι φλόγες και να πας στο διάολο. Αυτό είναι.
Νομίζεις ότι θα το ανεχτούν ακόμα κι εδώ;
Όχι.
Νομίζεις ότι θα κάτσουν εδώ και θα αγνοήσουν αυτά τα Σόδομα και Γόμορρα;
Αυτό ακριβώς είναι.
Θα έχουμε κλαυθμούς και οδυρμούς, όπως λέει ο προφήτης.
Δεν θέλω τη Δημιουργία. Αλλά το ποτό! Η Δημιουργία είναι ένα ποτό!
- Δεν σε αφορά. - Πάντα έτσι είναι, συγγνώμη.
Διαολεμένη μάγισσα. Γέρικο αραχνιασμένο μουνί.
Καλύτερα να το διαβάσεις.
Άσ' τον τον κακομοίρη.
Δώσ' του να πιει καλύτερα.
Η έλλειψη ποτού σκοτώνει.
Μη διαβάσεις τη Γένεση, βλάκα...
Αυτό είναι μυστήριο.
... διάβασε την Αποκάλυψη.
Ξέρεις τι περιμένουμε όλοι;
Να πας εσύ στο διάολο.
Αλλά δεν είναι αρκετή η αναμονή, δεν έχει σημασία αν φύγεις...
δεν θα έχει σημασία αν δεν σε βλέπουμε και δεν σε ακούμε...
αφήνεις τη βρώμα σου πίσω σου.
Κρατά για πάντα.
Δεν ωφελεί να ανοίξεις το παράθυρο και να αερίσεις το δωμάτιο...
παραμένει.
Κυρία Σχμιντ.
Ο Χάλικς δεν μπορεί να διανοηθεί τι έπαθε ο σύζυγός σου...
Βλέπεις, είναι αυτός ο απαίσιος καιρός.
Τι να σου φέρω;
- Πάλινκα με κεράσι; - Δεν ξέρω.
Λίγο.
- Το άκουσες; - Αυτοί πρέπει να 'ναι.
Πρέπει.
Θα είναι εδώ πριν ξημερώσει.
Θα είναι εδώ τα μεσάνυχτα. Είναι τρεις ώρες δρόμος...
- Δεν είναι τρεις ώρες. - Γιατί δεν είναι;
Γιατί είναι περισσότερο.
Δεν θα έχουμε αφίξεις πριν από το πρωί.
Γιατί το πρωί;
Αν οι τρεις ώρες μου πήραν τρεις ώρες, οι τρεις ώρες
θα τους πάρουν τέσσερις ώρες.
Τότε γύρω στα μεσάνυχτα.
Το πρωί, ο δρόμος είναι γεμάτος λακκούβες και χαντάκια.
Θα πάνε γύρω από τις λακκούβες. Θα αποφύγουν τα χαντάκια.
Δεν θα πάνε ούτε στις λακκούβες, ούτε στα χαντάκια
έχεις δίκιο,
οπότε δεν θα είναι εδώ τα μεσάνυχτα, αλλά το πρωί.
Το πρωί αν πάνε από το δρόμο. Εγώ έτσι ήρθα.
Μπορούν να έρθουν μόνο από το δρόμο, μόνο έτσι μπορούν να περπατήσουν,
- προσέχουν τα παπούτσια τους. - Τα παπούτσια τους;
Ναι, ο δρόμος έχει τέτοιες στροφές...
- Είναι μούσκεμα. - Σαν να έστριψε η θάλασσα.
Τα παπούτσια τους. Δεν πειράζει.
Θα είναι εδώ τα μεσάνυχτα.
Δεν ήταν μούσκεμα. Ο δρόμος ήταν φωτιά.
Ήσουν εδώ; Είσαι από εδώ; Ήσουν εκεί;
Τους είδα, αργοπερπάτησα και ήρθα έτσι.
Τους είδα και θα είναι εδώ τα μεσάνυχτα.
Θα έρθουν από το δρόμο και δεν θα είναι εδώ μέχρι το πρωί.
- Μη μου τα λες αυτά. - Μπορούν να έρθουν μόνο από το δρόμο
και έχει στροφές λες κι έστριψε η θάλασσα.
Μη μου τα λες αυτά, είμαι από 'δω.
Τι έχει αυτός ο γαμημένος ο φούρνος;
Εδώ είναι ταβέρνα, όχι θάλαμος αναμονής.
- Τι ώρα είναι; - Έντεκα...
το αργότερο... έντεκα ή δώδεκα.
Ποιος πήρε το κρασί μου;
Το έχυσες.
- Είσαι ψεύτης, βλάκα. - Το έχυσες.
Τότε πάρε μου ένα άλλο.
Τι είναι αυτή μυρωδιά;
Δεν ήταν πριν από ένα λεπτό.
Απλά οι αράχνες...
ή η κόκα κόλα.
Όχι.
Είναι η γη.
ΕΡΧΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΡΑΜΜΑΤΑ
Έλα.
Δώσε μου τα λεφτά.
Βλέπεις, με τον κόμπο προς τα πάνω...
Σίγουρα το χρηματόδεντρο βγάζει καρπούς σε τέσσερις μέρες;
Βέβαια. Αλλά μόνο αν το ποτίζεις κάθε μέρα.
- Θα γίνουμε πλούσιοι; - Βέβαια.
- Οι άλλοι θα μας ζηλεύουν; - Φυσικά.
- Μπορώ να κοιμηθώ στο καλό δωμάτιο απόψε; - Ναι.
Ορίστε, πάρ' το σπίτι.
Γεια... Πέρνα μέσα.
Τι συμβαίνει;
Πού πρέπει να κάτσεις; Μείνε εδώ.
Κάτσε φρόνιμα.
Λέρωσες το παντελόνι σου.
Πώς τολμάς;
Μπορώ να σε κάνω ότι θέλω.
Είμαι πιο δυνατή από σένα.
Έλα τώρα.
Έλα.
Είσαι νεκρός! Δεν σε λυπάμαι.
Έλα, λοιπόν. Έλα.
Θα τα πούμε σύντομα.
Σάνγι!
Σάνγι, έλα εδώ. Έκλεψαν το χρηματόδεντρο.
- Ω, έλα. - Έκλεψαν και τα λεφτά.
Δεν τα έκλεψαν, τα χρειαζόμουν. Για μένα ήταν άλλωστε.
- Ήταν και δικά μου λεφτά. - Ω, φύγε.
- Γιατί; Το ήξερες; - Πάρε τα χέρια σου.
Φύγε τώρα. Είπα φύγε!
Δεν θα το ξαναπώ.
Γύρνα πίσω. Είπα, γύρνα!
Είπα, γύρνα πίσω!
Έλα, κουνήσου!
Ποντικοφάρμακο. Εσύ το έκλεψες, έτσι;
Εσύ το έκλεψες.
Και καθάρισες όλο το σπίτι, έτσι;
Πήγαινε, αλλά πρόσεχε. Θα σε προσέχω.
Και τώρα εξαφανίσου.
Είπα, εξαφανίσου.
- Γιατρέ. - Τι θέλεις;
- Γιατρέ. - Άσε με, φύγε, κακομαθημένο.
Διάολε!
Τι στο διάολο θες;
Εμπρός, πες μου.
Τι κάνεις;
Πού πας;
Σταμάτα.
Δεν θα σε πειράξω.
Ναι, είπε απαλά στον εαυτό της.
Οι άγγελοι το βλέπουν αυτό και καταλαβαίνουν.
Ένιωθε γαλήνη και τα δέντρα, ο δρόμος, το τραίνο
και η νύχτα όλα ανέπνεαν ηρεμία.
Ότι συμβαίνει είναι καλό, σκέφτηκε.
Όλα ήταν, τελικά, απλά.
Θυμήθηκε την προηγούμενη μέρα
και, χαμογελώντας, συνειδητοποίησε πως συνδέονται τα πράγματα.
Ένιωσε πως αυτά τα γεγονότα δεν συνδέονται τυχαία,
αλλά υπάρχει ένα απερίγραπτο όμορφο νόημα που τα ενώνει.
Και ήξερε ότι δεν ήταν μόνη γιατί όλα τα πράγματα και οι άνθρωποι,
ο πατέρας της πάνω, η μητέρα της, τα αδέρφια της, ο γιατρός,
η γάτα, αυτές οι ακακίες, αυτός ο λασπωμένος δρόμος, αυτός ο ουρανός,
αυτή η νύχτα εδώ κάτω εξαρτιόντουσαν από αυτή,
όπως και η ίδια εξαρτιόνταν από όλα.
Δεν είχε λόγο ν' ανησυχεί.
Ήξερε καλά πως οι άγγελοι την περίμεναν.
Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ II|
Και αργοπερπατούσα και αργοπερπατούσα, απλά αργοπερπατούσα.
Τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ και ο Χότσαν, ο χασάπης, τα κορίτσια,
πήδησαν σαν ακρίδες όταν ο Ιριμίας με αγκάλιασε
και ρώτησε "Πώς πάει, Κέλεμεν;"
και κέρασε ένα γύρω και μου τα είπε όλα
και έπιναν ρούμι και λικέρ,
ακόμα και τότε αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα
κι αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα.
Θα έρθουν εδώ. Θα είναι εδώ στο αγρόκτημα.
Θα έρθουν εδώ. Ο νεαρός Τοθ...
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα...
και ήταν στους Στεϊγκερβάλντ.
Και ενώ αργοπερπατούσα, κατάλαβα
πως έρχονται εδώ, τότε τα ήξερα όλα.
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα έρχονται στο αγρόκτημα.
Συνάντησα το Χότσαν, το χασάπη κι έπεσα στον νεαρό Τοθ.
Και καθώς αργοπερπατούσα...
γιατί έπρεπε να αργοπερπατήσω,
και τους είδα στο δρόμο,
αποκάλυψη...
με ποιον τρόπο, ... γιατί... που...
και το αργοπερπάτημα, το γιατί, το που και με ποιον τρόπο,
ο νεαρός Τοθ, τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ.
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα
και το μπαρούτι στους Στεϊγκερβάλντ.
Και τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ να μιλάνε για μπαρούτι,
κι εγώ αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα.
Και τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ μιλούσαν για μπαρούτι.
Και τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ...
Αλλά ο νεαρός Τοθ...
ήταν ήδη εκεί... στη γέφυρα.
- Βάλε λίγη σόδα. - Έχω ήδη βάλει.
- Και τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ... - Ένα μπουκάλι κρασί.
Το μπαρούτι δεν είναι σκόνη. Μιλούσαν για μπαρούτι.
- Πρόσεχε μη σε χτυπήσει κατακέφαλα. - Όχι σκόνη, μπαρούτι.
Αργοπερπατούσα, κι αργοπερπατούσα.
Το μπαρούτι δεν είναι σκόνη! Μπαρούτι! Δεν είναι σκόνη!
Με αγκάλιασε... Οι σερβιτόρες πήδησαν σαν ακρίδες...
Έπιναν ρούμι και λικέρ.
Το ήξερα ότι δεν έπρεπε να πιω κι άλλο με τόσα που κάνει στο κεφάλι μου.
Το προσφέρεις με τέτοιο τρόπο.
Σε χτυπάει κατακέφαλα! Είσαι τύφλα στο μεθύσι.
Όταν αργοπερπατάς μαθαίνεις τα πάντα.
Μην της δώσεις κι άλλο, γαμώτο! Δεν βλέπεις πως είναι!
Δεν θα έπρεπε να πιω. Όταν πίνω σκέφτομαι φέρετρα.
Ο νεαρός Τοθ, οι Στεϊγκερβάλντ και ο Ιριμίας με αγκάλιασε,
τα κορίτσια πήδησαν σαν ακρίδες,
και κέρασαν ένα γύρο, πίνοντας ρούμι και λικέρ...
και μου τα είπε όλα κι αργοπερπάτησα, αργοπερπάτησα...
αργοπερπάτησα, αργοπερπάτησα κι αργοπερπάτησα...
αλλά έχει μεγάλη διαφορά το αργοπερπάτημα από το αργοπερπάτημα.
Το ήξερα ακριβώς όταν τους είδα στη διασταύρωση,
γιατί, πως με ποιον τρόπο, γιατί και πως...
Αργοπερπατάω, αργοπερπατάω ... και πώς αργοπερπατάω;
Πώς αργοπερπατάω;
Το μπαρούτι, οι Στεϊγκερβάλντ, ο νεαρός Τοθ...
Όλος ο δρόμος μιλούσε, πως έκρυβαν μπαρούτι.
Γιατί το έκαναν αυτό; Και γιατί έρχονται εδώ;
Ξέρω γιατί έρχονται επειδή είχα μια αποκάλυψη...
Η ζέστη είναι ανυπόφορη. Γιάνος, κάνε κάτι σε παρακαλώ.
Δεν ζηλεύεις το κάρβουνο;
Έρχεται στη διασταύρωση. Ξέρω ακριβώς γιατί.
Γιατί, γιατί και γιατί έρχονται και γιατί έρχονται.
- Είναι ωραία και ζεστά εδώ... - Τον άφησες, μαλάκα;
Τι στο διάολο θέλεις; Έχει και για τους άλλους.
Γιατί αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα...
Έρχονται και έρχονται...
- Εδώ δεν είναι μπουρδέλο. - Τι τότε;
... έρχονται και έρχονται. Σταματούν αλλά έρχονται!
Ας πάμε στο εργοστάσιο.
Θα έρθουν εδώ. Σε λίγα λεφτά.
- Πού στο διάολο πας; - Πουθενά, γλυκιά μου, πουθενά.
Θα σου δείξω ποια είναι η γλυκιά σου περίμενε να ξεμεθύσεις.
Τίποτα, τίποτα.
Έρχονται γιατί τους είδα στο δρόμο. Στη διασταύρωση.
Δώσε μου να πιω.
Τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ μίλησαν για μπαρούτι.
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα έρχονται στο αγρόκτημα.
Μπαρούτι, Στεϊγκερβάλντ κι έρχονται στο αγρόκτημα.
Θα είναι εδώ σε λίγο.
Αργοπερπατούσαμε...
Ο άντρας μου είναι καλός... αλλά το αλκοόλ, ξέρεις,
Αν δεν ήταν αυτό, θα ήταν τόσο ευγενικός...
Μπορεί να είναι πολύ καλός αν θέλει.
Εργάζεται σκληρά. Το ξέρεις αυτό.
Μπορεί να κάνει δουλειά δύο ανθρώπων.
Μόνο αυτό το ελάττωμα, έχει.
Ποιος δεν έχει ένα; Ποιος;
Έρχονται, αργοπερπατούν, ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα...
Κάποιος έρχεται.
Αργοπερπατούσα, αργοπερπατούσα, αργοπερπατούσα.
Δεν μίλησαν πολύ. Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα...
Καλησπέρα. Ένα μπουκάλι μπύρα, παρακαλώ.
Τα κορίτσια πήδησαν σαν ακρίδες.
Ο Ιριμίας με αγκάλιασε, πώς πάει, Κέλεμεν.
Και μας κέρασε ένα γύρο.
Τα κορίτσια πήδησαν σαν ακρίδες.
Και αργοπερπατούσα, αργοπερπατούσα, κι αργοπερπατούσα.
Είδες την κόρη μου;
- Ποια απ' όλες; - Τη μικρή.
Την Έστικε.
Δεν ήταν εδώ.
Όταν ξεκίνησαν για το αγρόκτημα στη διασταύρωση,
Ήξερα τα πάντα.
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα έρχονται στο αγρόκτημα.
Συνάντησα το Χότσαν, το χασάπη κι έπεσα στον νεαρό Τοθ.
- στη γέφυρα. - Ξέρεις τι έγινε;
Κάποιο μικρό πρόβλημα με τους Χάλικς.
Τώρα δεν λέει ούτε ένα "γεια', ο μαλάκας.
Τους είδα στο δρόμο.
Αποκάλυψη...
Πως, γιατί, που...
και το αργοπερπάτημα, το γιατί και το που, με ποιον τρόπο...
Κοιμήθηκα όλη μέρα. Ξύπνησα το απόγευμα: κανείς εκεί.
Το σπίτι είναι άδειο.
Ούτε η Μαρί, ούτε η Τζούλι, ούτε ο Σάνγικα.
Και αργοπερπατούσα, αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα...
Τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ μίλησαν για μπαρούτι.
Αλλά δεν πειράζει, η μικρή κάπου θα πήγε.
Αν επιστρέψει θα τη μαλώσω.
Θα επιστρέψει.
Δεν της αρέσουν οι περιπλανήσεις.
Στ' αλήθεια όχι.
... το μπαρούτι δεν είναι σκόνη...
Να γυρνάει μεσ' τη βροχή όλη τη νύχτα...
Δεν είναι ν' απορείς που μένω στο κρεβάτι για μέρες.
Οι σερβιτόρες πήδησαν σαν ακρίδες.
Έπιναν ρούμι και λικέρ...
Μου κάνει καλό στο στομάχι.
Θες καφέ;
Γιατί; Δεν θα κλείσω μάτι όλη νύχτα.
Τότε για ποιο λόγο;
Τίποτα.
Λίγο αργότερα αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα...
Ο νεαρός Τοθ, οι Στεϊγκερβάλντ... και ο Ιριμίας με αγκάλιασε...
Τα κορίτσια πήδησαν σαν ακρίδες...
μας κέρασε ένα γύρο, ήπιαν ρούμι και λικέρ.
Μου τα είπε όλα κι αργοπερπατάω...
Λοιπόν, καληνύχτα.
Αν τους δεις,
πες τους να γυρίσουν σπίτι.
Δεν μπορώ να γυρνάω όλη νύχτα.
Ο λογαριασμός.
... γιατί, πως, με ποιον τρόπο, γιατί και πως
Αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα κι αργοπερπατούσα.
Και πώς αργοπερπατούσα;
Το μπαρούτι, ο Χότσαν, ο χασάπης, οι Στεϊγκερβάλντ, ο Τοθ...
Όλοι μιλούσαν για τα παιδιά των Στεϊγκερβάλντ
που έκρυβαν μπαρούτι. Γιατί;
Και γιατί ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα έρχονται στο αγρόκτημα;
Ξέρω γιατί έρχονται.
Γιατί είχα μια αποκάλυψη. Μια αποκάλυψη.
Ξέρω γιατί έρχονται. Γιατί είχα μια αποκάλυψη.
Έρχονται στη διασταύρωση. Ξέρω ακριβώς γιατί.
Σταματούν αλλά έρχονται.
Ο Φουτάκι, αυτός ο μαλάκας,
κυλιέται στη λάσπη σαν γουρούνι,
και μετά βγαίνει στη βροχή σαν χαμένο αρνί.
Έχεις τρελαθεί;
Δεν ξέρεις ότι δεν πρέπει να μεθάς εδώ πέρα;
Και χωρίς να έχεις φάει, κιόλας.
Πλύνε τα μούτρα σου.
Στεγνώσου.
Έχεις τίποτα να φάω;
Σοκολάτα...
ή τυρομπουρέκια.
Δώσε μου δυο τυρομπουρέκια.
Διάολε.
Ότι δεν μετακινείται τα λερώνουν
και τα καταστρέφουν, όλα.
Θα μπορούσα να τις ακολουθώ όλη μου τη ζωή με μια κλωστή.
Τα πόδια του τραπεζιού, το παράθυρο, το φούρνο... τα καφάσια.
Το χειρότερο είναι που δεν μπορείς να τις δεις να το κάνουν.
Αν ξεκινήσω να τις παρακολουθώ,
το καταλαβαίνουν
και εξαφανίζονται.
Ο καταραμένος ο Σουάμπιαν
μου την έφερε,
ποτέ δεν μου μίλησε για τις αράχνες.
Τίποτα δεν θα βγει από το τίποτα.
Όχι.
Η αληθινή απειλή έρχεται υπόγεια.
Ξαφνικά
σε φοβίζει η σιωπή·
δεν κινείσαι,
σκύβεις στη γωνία όπου νιώθεις ασφαλής.
Το μάσημα γίνεται πόνος, η κατάποση αγωνία.
Τότε όλα βραδαίνουν και τελικά...
έρχεται το φριχτότερο,
μια ακινησία.
Δεν υπάρχει διέξοδος.
Καταλαβαίνεις;
Θα μπορούσα να ζήσω ως το τέλος του κόσμου,
αλλά θα πρέπει να κατέβω σ' αυτήν την κόλαση από λάσπη...
Αλλά ο Ιριμίας έρχεται...
Ο Ιριμίας;
Πίνει βερεσέ ολόκληρο δεκαπενθήμερο
κι έχει το θράσος να επιστρέψει εδώ.
Γιατί, εντάξει, είπε, να φυτέψω κρεμμύδια παντού.
Και πέτυχε.
Οι σπουδαίες ιδέες είναι πάντα απλές.
Αλλά το παράκανε όταν μετά είπε
ότι του τα χρωστάω όλα.
Και για ένα δεκαπενθήμερο πίνει τσάμπα.
Κι έχει το θράσος να έρθει για να πάρει αυτό που μου ανήκει.
Όλα εδώ είναι δικά μου.
Τα έκανα όλα εδώ.
Νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν τίποτα εδώ;
Έρχονται από το δρόμο και λένε...
μπορείς να φύγεις!
Θα έχουμε νόμο και τάξη εδώ, φίλε μου, σ' αυτή τη χώρα!
Θα έχουμε τάξη κάποια μέρα! Θα έχουμε τάξη!
Βλέπεις, να ο Χάλικς!
Μπορώ να έχω ένα ταγκό;
Ο χορός είναι το αδύναμο σημείο μου.
Δεν είσαι σαν τις άλλες.
Θέλεις έναν άντρα τακτοποιημένο, νηφάλιο,
όχι έναν Σχμιντ,
που η τραχύτητα του
δεν ταιριάζει με την τρυφερότητά σου.
Άκου,
αν αυτοί οι εξαίρετοι άνθρωποι
μπορούν να ξαναπάρουν τις θέσεις που τους αξίζουν,
και ξαναγίνω διευθυντής σχολείου,
θέλω να σε πάρω στην πόλη...
Το ταγκό είναι η ζωή μου... Ταγκό, ταγκό, ταγκό...
Μητέρα μου είναι η θάλασσα...
Πατέρας μου είναι η γη,
με λένε ταγκό... ταγκό... ταγκό...
Πατέρας μου είναι η θάλασσα...
Το ταγκό...
είναι η ζωή μου, ταγκό...
Πατέρας μου είναι η θάλασσα...
Μητέρα μου είναι η γη...
Δεν πειράζει.
Είναι η ζωή μου...
Ταγκό...
Ταγκό!
Ταγκό...
Είναι η ζωή μου...
Μητέρα μου είναι η θάλασσα και πατέρας μου είναι η γη...
Ούτε θάλασσα, ούτε γη...
Άντε γαμηθείτε.
Τι κάνατε στη θάλασσα, στη γη;
Είναι η ζωή μου,
Ταγκό...
Ταγκό, ταγκό...
Μητέρα μου είναι η θάλασσα...
Αυτό ήταν όλο.
Και κάτω από τον απαλό ήχο ενός ακορντεόν
οι αράχνες της ταβέρνας εξαπέλυσαν την τελευταία τους επίθεση.
Ύφαναν ιστούς
πάνω στα ποτήρια, τα φλιτζάνια, τα τασάκια,
γύρω από τα πόδια των τραπεζιών και των καρεκλών.
Μετά τα έδεσαν με μυστικές κλωστές
ώστε στις κρυφές γωνιές τους
να προσέχουν την παραμικρή κίνηση και την παραμικρή δόνηση
ώστε αυτός ο αόρατος ιστός να μην πάθει ζημιά.
Ύφαναν ιστό στα πρόσωπα των κοιμωμένων, στα πόδια τους, στα χέρια τους.
Επέστρεψαν γρήγορα στο κρησφύγετο τους,
περιμένοντας την αιθέρια κλωστή να κουνηθεί
και να ξαναρχίσουν.
Συγχρονισμός για έκδοση HD: zamandy-P. Faliro-Athens.
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
Είμαι πολύ συγκινημένος,
όπως μπορείτε να φανταστείτε, και μπερδεμένος.
Είμαι σαστισμένος και σοκαρισμένος.
Παρόλαυτα πρέπει να φανώ δυνατός.
Πάντως αυτή τη στιγμή θα πω το εξής
μοιράζομαι τη δυστυχία αυτής της τραγικής μητέρας·
στο ατέλειωτο πένθος και θλίψη μιας μητέρας·
βρίσκουμε τη θλίψη του να χάνεις κάποιον αγαπημένο.
Αυτό το τραγικό γεγονός μας βαραίνει όλους μα θλίψη.
Δεν νομίζω πως διαφωνεί κάποιος μαζί μου.
Και τώρα το δυσκολότερο είναι,
με τα δόντια μας σφιχτά,
να βγάλουμε από το μυαλό μας αυτό τον πόνο,
να αντισταθούμε στα δάκρυα όταν μας προδίδει η φωνή μας.
Γιατί, θέλω να εφιστήσω την προσοχή σας στο εξής
τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από το να αναστυλώσουμε
αυτό το σοκαριστικό γεγονός,
που οδήγησε στο φριχτό θάνατο
ενός αθώου παιδιού,
πριν ξεκινήσει την έρευνα η αστυνομία.
Καλά θα κάνετε να περιμένετε επιθεωρητές από την πόλη
που θα έρθουν και θα μας καταστήσουν υπεύθυνους για αυτό το φριχτό γεγονός.
Ναι, φίλοι μου, πρόκειται να μας ρωτήσουν.
Γιατί, για να πούμε την αλήθεια,
με λίγη σύνεση, φροντίδα και προσοχή
θα μπορούσαμε να το αποτρέψουμε.
Φανταστείτε μόνο αυτό το ευάλωτο πλάσμα
να περιπλανιέται όλη νύχτα στη βροχή που έπεφτε,
στο έλεος του κάθε περαστικού, του κάθε αλήτη,
του καθενός.
Την μαστίγωνε ο άνεμος,
ήταν εύκολο θήραμα για όλα τα στοιχεία.
Πρέπει να ήταν κάπου εδώ.
Μπορεί να κοίταξε σε αυτό το παράθυρο
και να σας είδε όλους μεθυσμένους να χορεύετε.
Μη με παρεξηγείτε, δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν προσωπικά,
δεν κατηγορώ τη μητέρα, που ποτέ δεν πρόκειται να συγχωρήσει
τον εαυτό της που σηκώθηκε τόσο αργά το πρωί εκείνης της απαίσιας μέρας.
Δεν κατηγορώ τον αδερφό του θύματος
ούτε κάποιο άλλο μέρος της οικογένειας της.
Δεν κατηγορώ κανένα.
Αλλά αφήστε με να κάνω την εξής ερώτηση:
δεν είμαστε όλοι ένοχοι;
Θα μου απαντήσετε, ασφαλώς, ότι είμαστε αθώοι.
Αλλά τότε, τι αποκαλούμε αυτό το καημένο παιδί;
Το θύμα των αθώων;
Τη μάρτυρα των αψεγάδιαστων.
Τη σφαγή των αναμάρτητων.
Θα προτιμούσα να την αποκαλέσω αθώα.
Όλη τη νύχτα γυρνούσα στο κρεβάτι μου μέχρι που κατάλαβα αυτό.
Όχι μόνο δεν ξέρουμε πως έγινε το τραγικό γεγονός,
αλλά δεν ξέρουμε καθόλου τι έγινε ακριβώς.
Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό το γεγονός ήταν γραπτό.
Τώρα μπορεί να το υποψιάζεστε.
Δεν αρκεί, όμως, να υποψιάζεστε κάτι...
πρέπει και να το καταλαβαίνετε
και να το λέτε χωρίς καθυστέρηση.
Σας ήταν σαφές πριν έρθετε εδώ
ότι αυτό το αγρόκτημα κυβερνά η ατυχία,
δεν τολμήστε να μιλήσετε γι' αυτό. Τώρα, μπορεί ορθά να νομίσετε
πως σύντομα θα έρθει η τελική δίκη.
Τεμπελιάζετε μέσα σ αυτή την παρακμή,
μακριά από όλα όσα σημαίνουν ζωή.
Τα σχέδια σας δεν απέδωσαν,
τα όνειρά σας, ακόμα τυφλά, γκρεμίστηκαν.
Περιμένετε κάποιο θαύμα που δεν θα 'ρθει ποτέ.
Αλλά ποιας ατυχίας είστε θύματα;
Είναι ο καταρρέων σοβάς...
οι στέγες δίχως πλακάκια... οι καταρρέοντες τοίχοι,
η πικρή γεύση για την οποία ο φίλος μας Φουτάκι εξακολουθεί να μιλάει;
Δεν είναι οι γκρεμισμένες προοπτικές,
τα κατεστραμμένα όνειρα,
που μας γονατίζουν και μας μουδιάζουν;
Μιλάω σκληρά αλλά ας είμαστε ειλικρινείς.
Αν νιώσατε πως το αγρόκτημα κυβερνά η ατυχία
γιατί δεν προσπαθήσατε να κάνετε κάτι γι' αυτό;
Πιστέψατε πως κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει.
Αλλά αυτός είναι ο δρόμος των δειλών· είναι επαίσχυντος και
απερίσκεφτος και έχει σοβαρές συνέπειες.
Ονομάζεται ανικανότητα, αμαρτωλή ανικανότητα.
Είναι αδυναμία, αμαρτωλά αδυναμία.
Είναι δειλία, αμαρτωλή δειλία.
Διότι, και να το θυμάστε αυτό -
δεν μπορούμε να κάνουμε ασυγχώρητα πράγματα μόνο στους άλλους
αλλά και στους εαυτούς μας.
Και αυτό, φίλοι μου, είναι πιο σοβαρό.
Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, όλες οι μορφές κακίας είναι
αμαρτήματα εναντίον του εαυτού μας.
Αλλά, ξέρετε, φίλοι μου, όταν το ξανασκέφτομαι
και σας βλέπω ξαπλωμένους μισοπεθαμένους σε καρέκλες και τραπέζια,
ο ένας πάνω στον άλλο,
σαλιάρηδες, εξουθενωμένους,
η καρδιά μου πνίγεται και δεν μπορώ να σας κρίνω
γιατί ποτέ δεν θα μπορέσω να το ξεχάσω.
Από το λαχάνιασμα, το ροχαλητό και τον αναστεναγμό σας,
σας ακούω να ζητάτε βοήθεια την οποία πρέπει να σας δώσω.
Ξέρουμε ο ένας τον άλλο.
Έχω κρατήσει τα μάτια μου ανοιχτά εδώ και δεκαετίες,
με πίκρα παρατηρώ πως,
κάτω από το βαρύ πέπλο του δόλου και της εξαπάτησης,
τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Η δυστυχία έχει παραμείνει δυστυχία.
Οι δυο κουταλιές φαγητού παραπάνω που μπορούμε να έχουμε
απλά κάνουν ελαφρύτερο τον αέρα μπροστά από τα στόματά μας.
Αλλά συνειδητοποίησα πως όσα έκανα μέχρι σήμερα ήταν άχρηστα.
Μια βαθύτερη λύση χρειάζεται.
Οπότε, με την ευκαιρία,
αποφάσισα
να συγκεντρώσω μερικούς ανθρώπους
και να ιδρύσω ένα αγρόκτημα-μοντέλο που θα εξασφαλίσει σταθερή διαβίωση...
και θα φέρει αυτή τη μικρή ομάδα στερημένων μαζί.
Δημιουργώ ένα νησί
όπου κανείς δεν θα είναι αδύναμος,
όπου όλοι θα ζουν εν ειρήνη
και θα νιώθουν ασφαλείς.
Γι' αυτό το λόγο έφυγα για την έπαυλη στο Άλμας.
Το κυρίως κτήριο είναι σε καλή κατάσταση,
και το συμβόλαιο είναι απλή υπόθεση.
Υπάρχει ένα πρόβλημα...
δεν υπάρχει λόγος να μείνει μυστικό...
τα χρήματα.
Χωρίς δεκάρα η υπόθεση είναι νεκρή.
Το κεφάλαιο χρειάζεται για την παραγωγή αλλά αυτό είναι λίγο περίπλοκο,
δεν υπάρχει λόγος να πω λεπτομέρειες.
Και θα καταλάβετε πως οι συνθήκες της συνάντησης μας
με κάνουν να νιώθω αβεβαιότητα, για το αν θα το μπορέστε να το κάνετε.
Αν θα μπορέσετε να προσφέρετε τα λίγα χρήματα,
το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μεγάλης δυσκολίας,
για να πραγματοποιηθεί μια βιαστική ιδέα.
Σκεφτείτε το...
Μην αποφασίσετε αμέσως.
Αλλά αν η μοίρα αποφασίσει
από 'δω και στο εξής να μείνουμε μαζί,
αχώριστοι:
θυμηθείτε το τίμημα που πληρώσαμε.
Μη ξεχάσετε αυτό το παιδί...
που μπορεί να χάθηκε
για να κάνει το άστρο μας να ανατείλει.
Ποιος ξέρει, φίλοι μου;
Αν είναι έτσι...
η ζωή είναι πολύ σκληρή μαζί μας.
ΑΠΟΨΗ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ
Δεν ξέρω γιατί τη βγάλατε από το ίδρυμα.
Δεν ξέρω γιατί τη βγάλατε.
Φίλοι,
δεν έχω λόγια
τώρα που πρέπει να σας αφήσω να πάρετε το δρόμο σας.
Μου είναι δύσκολο να εκφράσω πως νιώθω.
Γιατί τι μπορώ να πω
για τον ενθουσιασμό, για την γενναιοδωρία σας,
για χάρη της κοινής μας ευημερίας;
Γι' αυτό το πολύτιμο πράγμα που μου δόθηκε,
την εμπιστοσύνη σας.
Τι άλλο μπορώ να πω παρά
ότι όλο αυτό μου δίνει κουράγιο και μου επιβάλει μια ευθύνη
την οποία θα ήθελα να δεχτώ όσο πιο καλά μπορώ.
Ο ενθουσιασμός και η εμπιστοσύνη σας
μου δίνουν αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό.
Σκέφτομαι το μέλλον που θα μοιραστούμε.
Αντίο, φίλοι μου.
Θα σας βρω αύριο στις έξι στην έπαυλη του Άλμας.
Πηγαίνετε και σκεφτείτε το μέλλον.
Από εδώ και στο εξής είστε ελεύθεροι.
Κι εσύ την πάτησες, κακέ μαλάκα.
Άντε γαμηθείτε. Μπάσταρδοι.
Άντε γαμηθείτε. Γαμηθείτε.
Γαμηθείτε!
Βλέπεις; Πόσο φαντασμένος ήσουν.
- Βγάλε το σκασμό, εντάξει; - Ήσουν.
Σταμάτα τη φλυαρία και πήγαινε στο διάολο. Τράβα σπίτι.
- Πάνω-κάτω. - Τράβα σπίτι, εντάξει;
Το έλεγα ότι έπρεπε να συμπεριφερθείς σωστά.
Τώρα τελείωσες.
Τράβα σπίτι, εντάξει;
Άσε με ήσυχο.
Έτσι ήταν κι ο άντρας μου, δεν ήξερε το σωστό.
Και που κατέληξε; Να κρεμαστεί.
Σταμάτα να με ενοχλείς. Ασχολήσου με τον εαυτό σου.
Μάζεψε τις κόρες σου αλλιώς μπορεί να πάνε μαζί τους.
- Αυτό ποτέ. Τις έχω κλειδώσει. - Πλήρωσε τα ποτά και φύγε.
Δεν θα μ΄ εγκαταλείψουν όπως έκανε η Έστικε.
Όταν αυτοί από το αγρόκτημα φύγουν, θα πάνε να σκάψουν.
Τράβα σπίτι τώρα.
Τράβα.
Τώρα, εμπρός, τράβα.
- Τελείωσες; - Δεν θα τ' αφήσω για τους γύφτους.
Ο άνεμος φυσάει τα σύννεφα,
πίσω ο ουρανός καίγεται.
Δώσε μου, αγάπη μου, το χεράκι σου,
ο Θεός ξέρει πότε θα σε ξαναδώ·
Πότε θα σε αγκαλιάσω,
πότε θα σε φιλήσω, αγάπη μου;
Μόνο ο Θεός ξέρει πότε θα φύγει η πυροβολαρχία.
Πότε θα σε αγκαλιάσω...
Είσαι όμορφη, είσαι ωραία, Ουγγαρία...
Παιδιά. Ξεχάσαμε το γιατρό.
Άσε το γιατρό.
Σίγουρα θα έρχονταν αλλά δεν του το είπα.
Έλα, δεν μπορεί ούτε να περπατήσει.
Αλλά τώρα θα πεινάσει.
Δεν μπορεί ούτε να κανονίσει με τον ταβερνιάρη.
Άσ' τον να πεθάνει της πείνας.
Αν σου λείπει τόσο πολύ, πήγαινε να τον βρεις.
Έχω μήνες να τον δω.
Δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε για χάρη του.
Είναι καλά· μεθάει όλη μέρα και μετά πέφτει για ύπνο.
Δεν θα με πείραζε να 'χα το μερτικό του στη τσέπη μου.
Είμαστε όλοι εδώ;
Κανείς δεν καθυστερεί;
Τα καταφέραμε!
Τα καταφέραμε, κάπως.
Τώρα είστε καλά προετοιμασμένοι γι' αυτή τη νέα ζωή.
Έλα, Λάτζος, έχει κι άλλο.
Πώς μπορούσαν εκείνοι οι φουκαράδες να τα ζεστάνουν όλα αυτά;
Δεν στο 'πα; Δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε κουράγιο,
πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη μέχρι την τελευταία μας πνοή.
Αλλιώς τι θ' απογίνουμε;
Πες μου, τι;
Φαντάζομαι.
Είδες τα παράσπιτα,
έχει γύρω στα πέντε.
Μάλλον τα εργαστήρια θα είναι εκεί;
Εργαστήρια; Ποια εργαστήρια;
Σας παρακαλώ, μη μιλάτε. Ο άντρας μου κοιμάται.
Καλά, καλά. Απλά μιλάμε.
Νομίζω πως θα είναι αλλιώς:
θα τους έχουμε να ζουν μέσα
και τα εργαστήρια θα είναι εδώ.
Δεν θα πάψετε; Δεν μπορεί κανείς να ξεκουραστεί εδώ.
Ποιος ήταν;
Άσε με ήσυχο. Δεν ήμουν εγώ.
Κανείς;
Κοίτα,
συμφωνώ με όσα λες, απλά κάνε ησυχία.
Άκου,
αν όλοι δουλέψουν σκληρά, λέω κανένας μήνας.
Έχουμε σπουδαίες προοπτικές για το μέλλον.
Αύριο θα δούμε τι σχεδιάζει ο Ιριμίας.
Αύριο.
Τον Χάλικς κυνήγησε ένας καμπούρης με γυάλινο μάτι.
Και μετά από ένα σωρό ταλαιπωρίες έπεσε στο ποτάμι
αλλά άρχισε να χάνει το κουράγιο του,
κάθε φορά που έβγαινε να πάρει αέρα
ο ανθρωπάκος τον χτυπούσε στο κεφάλι με ένα μεγάλο ραβδί.
Και κάθε φορά φώναζε
"Τώρα θα την πάθεις. "
Ο διευθυντής του σχολείου έπεισε έναν άντρα που φορούσε ένα παλιό κοστούμι
να τον συνοδέψει κάπου που ξέρει·
ο άντρας συμφώνησε, όπως κάποιος που δεν μπορούσε να αρνηθεί.
Δεν μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό του
και όταν έφτασαν σε ένα εγκαταλελειμμένο πάρκο άρχισε να τον σπρώχνει
προς ένα παγκάκι περικυκλωμένο από θάμνους.
Ανάγκασε τον άντρα να ξαπλώσει και πήδηξε επάνω του,
τον φίλησε στο λαιμό,
αλλά μέσα σε δευτερόλεπτα κάποιοι γιατροί εμφανίστηκαν ντυμένοι στα λευκά·
ντροπιασμένος, προσπάθησε να αρνηθεί αυτό που έκανε
αλλά άρχισε να μέμφεται τον μπερδεμένο ανθρωπάκο γιατί,
είχε αρχίσει να τον μισεί.
Το έδαφος έτρεμε κάτω από τα πόδια του Σχμιντ.
Σαν να περπατούσε στους χερσότοπους.
Σκαρφάλωσε ένα δέντρο,
αλλά έπεσε κι εκείνο άρχισε να βουλιάζει.
Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι
και προσπαθούσε να βγάλει το νυχτικό από τη γυναίκα του.
Αλλά αυτή άρχισε να φωνάζει,
πήδηξε πάνω της, το νυχτικό της σκίστηκε.
Εκείνη γέλασε,
και οι ρώγες στα μεγάλα της στήθη ήταν σαν
δύο όμορφα τριαντάφυλλα.
Η κυρία Χάλικς έπλενε την πλάτη της κυρίας Σχμιντ·
το κομποσκοίνι στο χείλος της μπανιέρας γλίστρησε στο νερό σαν φίδι.
Η κυρία Σχμιντ είπε αρκετά,
το δέρμα της έκαιγε από το τρίψιμο
αλλά η κυρία Χάλικς την έσπρωξε πίσω στη μπανιέρα
και συνέχισε να της τρίβει την πλάτη· είπε ότι φοβόνταν
πως η κυρία Σχμιντ δεν θα έμενε ικανοποιημένη.
Η κυρία Κράνερ άκουσε ένα θόρυβο απ' έξω
αλλά δεν ήξερε τι θα μπορούσε να είναι.
Φόρεσε ένα παλτό και έφυγε για την αποθήκη.
Είχε σχεδόν φτάσει σο δρόμο όταν ένιωσε ένα κακό προαίσθημα.
Γύρισε και είδε το σπίτι της να καίγεται.
"Το κομμένο ξύλο. Χριστέ μου, άφησα το κομμένο ξύλο έξω. ",
ούρλιαξε και άρχισε να τρέχει πίσω.
Ο Κράνερ κάθονταν στο τραπέζι, τρώγοντας ήρεμα.
"Τζόσκα, είσαι τρελός; Το σπίτι καίγεται!"
Αλλά ο Κράνερ δεν κουνήθηκε.
Η κυρία Σχμιντ ήταν πουλί, και πετούσε στα σύννεφα ευτυχισμένη.
Είδε πως κάποιος κάτω της έκανε νόημα.
Κατέβηκε λίγο και άκουσε το Σχμιντ να φωνάζει.
"Γιατί δεν μαγείρεψες τίποτα, καριόλα! Κατέβα κάτω. "
Αλλά πέταξε πάνω του και τιτίβισε: αύριο.
Δεν θα πεινάσεις μέχρι τότε.
Ένιωσε τη ζέστη του ήλιου στην πλάτη της,
κατέβηκε λίγο.
Ήθελε να αρπάξει ένα ζουζούνι.
Οι ώμοι του Φουτάκι είχαν δαρθεί με σιδερένια μπάρα.
Δεν μπορούσε να κουνηθεί, ήταν δεμένος στο δέντρο.
Τεντώθηκε κι ένιωσε το σκοινί να χαλαρώνει.
Κοίταξε τους ώμους του και είδε μια μεγάλη πληγή·
γύρισε το κεφάλι του, δεν άντεχε να την βλέπει.
Κάθονταν πάνω σε έναν εκσκαφέα,
που γράπωνε το χώμα.
Ένας άντρας τον πλησίασε και του 'πε
"Βιάσου, δεν θα σου δώσω άλλο πετρέλαιο ότι και να πεις. "
Αλλά ο εκσκαφέας δεν χρησίμευε γιατί το χώμα ξανάπεφτε.
Προσπάθησε ξανά αλλά απέτυχε...
Μετά έκλαψε...
Κάθονταν στο παράθυρο της αποθήκης και δεν ήξερε
αν ήταν χάραμα ή δειλινό,
απλά δεν είχε τέλος·
κάθονταν χωρίς να ξέρει την ώρα,
έξω δεν είχε αλλάξει τίποτα,
το πρωί δεν ήρθε, η νύχτα δεν έπεσε,
το πρωί άρχιζε να έρχεται, και η νύχτα άρχιζε να πέφτει.
ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ; ΕΧΕΙΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ;
Φίλοι.
Δεν έχω λόγια, τώρα που πρέπει να σας αφήσω να πάρετε το δρόμο σας.
Μου είναι δύσκολο να εκφράσω πως νιώθω.
Γιατί τι μπορώ να πω
για τον ενθουσιασμό, για την γενναιοδωρία σας,
για χάρη της κοινής μας ευημερίας;
Γι' αυτό το πολύτιμο πράγμα που μου δόθηκε,
την εμπιστοσύνη σας.
Τι άλλο μπορώ να πω παρά
ότι όλο αυτό μου δίνει κουράγιο και μου επιβάλει μια ευθύνη
την οποία θα ήθελα να δεχτώ όσο πιο καλά μπορώ.
Ο ενθουσιασμός και η εμπιστοσύνη σας
μου δίνουν αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό.
Σκέφτομαι το μέλλον που θα μοιραστούμε.
Αντίο, φίλοι μου.
Θα σας βρω αύριο στις έξι στην έπαυλη του Άλμας.
Πηγαίνετε και σκεφτείτε το μέλλον.
Από εδώ και στο εξής είστε ελεύθεροι.
Κι εσύ την πάτησες, κακέ μαλάκα.
Άντε γαμηθείτε. Μπάσταρδοι. Άντε γαμηθείτε. Γαμηθείτε.
Έχω χεστεί από το φόβο μου, αφέντη,
πώς θα τη βγάλουμε καθαρή;
Θα με εξέπληττε αν δεν είχες χεστεί.
Θες λίγο χαρτί;
Αυτό δεν είναι αστείο, είναι σοβαρό, γαμώ το.
Δεν θα έλεγα πως πεθαίνω από τα γέλια.
Σταμάτα, εντάξει;
Θα σε εξέπληττε αν σου έλεγα πως ήρθε η ώρα μας;
Πού στο διάολο το πας;
Άκου το γερο-Πετρίνα αυτή τη φορά.
Κοίτα, ας πάρουμε το πρώτο τραίνο
κι ας φύγουμε από εδώ.
Θα μπούμε σε μεγάλους μπελάδες
αν καταλάβουν τι συμβαίνει.
Σκάσε.
Δεν καταλαβαίνεις πως είμαστε θιασώτες
στην επίμονη και απέλπιδα μάχη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Πετρίνα, ήρθε η ώρα μας.
Η ώρα μας ήρθε...
Όλο αυτό λες, η ώρα μας ήρθε.
Η ώρα μας δεν θα έρθει ποτέ.
Έχω πίστη και εμπιστοσύνη...
Και να 'μαστε.
Ο ιστός - καταλαβαίνετε;
Ο διεθνής ιστός του Ιριμίας.
Γίνεται σαφές;
Όπου κουνιέται κάτι...
Συνέχισε.
Δεν έχεις ξαναδεί ομίχλη;
Τα άλογα το έσκασαν από το σφαγείο πάλι.
Ποιον υποστηρίζεις;
Τον εαυτό μου.
Πώς είσαι;
Καλά.
Δεν άλλαξες.
Κι εσύ;
Τίποτα σπουδαίο.
- Νόμιζα... - Δύο ρούμια με λικέρ κι ένα ποτήρι κρασί.
Ορίστε.
Άκου, πιες...
και μετά πήγαινε στον Πάγιερ και πες του ότι τον περιμένω εδώ.
Στεϊγκερβάλντ.
Τι είναι πάλι;
Θα μείνουμε εδώ απόψε αλλά θα χρειαστούμε το αυτοκίνητο αύριο.
Αλλά τότε θέλω χρήματα πριν φύγετε.
Εντάξει.
- Και τρεις φασολάδες. - Εντάξει.
- Με χοιρινό. - Εντάξει.
Θα υπαγορέψω.
Αγαπητέ Λοχαγέ,
Η Αιωνιότητα
διαρκεί για πάντα
γιατί δεν συγκρίνεται με το εφήμερο,
το ευμετάβλητο,
το πρόσκαιρο.
Η ένταση του φωτός που διαπερνά το σκοτάδι
μοιάζει να αποδυναμώνεται.
Μοιάζει να αποδυναμώνεται...
Υπάρχει ασυνέχεια...
διακοπές,
τρύπες,
και τελικά το μαύρο τίποτα.
Μετά υπάρχουν χιλιάδες αστέρια
σε μια απρόσιτη απόσταση...
με μόνο μια μικρή σπίθα στη μέση...
το Εγώ.
Μια μικρή σπίθα.
Οι πράξεις μας μπορούν να ανταμειφτούν ή να τιμωρηθούν,
να τιμωρηθούν... στην αιωνιότητα και μόνον εκεί,
γιατί τα πάντα έχουν ένα μέρος, ένα μέρος πολύ μακριά από την καθημερινότητα,
όπου έχουν το μέρος τους,
όπου πάντα υπήρχαν,
όπου υπήρχαν...
όπου θα υπάρχουν,
όπου είναι τώρα.
Το μόνο αυθεντικό μέρος.
Ελπίζω να μη σας ξύπνησα.
Δεν με ξύπνησες κι ελπίζω να μη με ξυπνήσεις.
- Οι συνεργάτες μου. - Με λένε Πετρίνα.
Χόργκος.
Πολύ καλός νέος.
Μπορεί να έχει καλή καριέρα.
Μπορείς να με κεράσεις κάτι τώρα που...
Με σήκωσες από το κρεβάτι;
Τι θα θέλατε;
Μη με ρωτάς τι θα ήθελα, δεν το έχουν.
Φέρε μου ένα ποτήρι μπράντι.
Σάνγι.
Ο έμπορος όπλων...
Αθλητικά όπλα...
Δεν αγαπώ αυτή τη δουλειά, το ξέρεις.
Καλύτερα να μιλήσουμε στον Πάγιερ.
Κύριε Πάγιερ.
Σας ζήτησα να έρθετε
Γιατί σύντομα
θα χρειαστώ πολλά εκρηκτικά.
Θα το σκεφτώ
και θα αποφασίσω ότι νομίζω καλύτερο.
Και ελπίζω να κάνετε ότι μπορείτε για να επιτύχετε.
Δεν εξαρτάται από εμένα.
Αλλά πρέπει να ξέρω
αν θα δώσεις περισσότερη έμφαση σε αυτό το εξαίρετο σχέδιο
με μια καλή αρχή;
Βεβαίως.
Είσαι τζέντλεμαν,
κύριε Ιριμίας.
Να σε ρωτήσω κάτι.
Αυτό το καινούριο
που μας περιμένει αφού εκτελέσεις το εξαίρετο σχέδιο σου...
- Λοιπόν... - Μη με νομίζετε ελευθερωτή.
Να με θεωρείτε μελαγχολικό ερευνητή
που ερευνά για ποιο λόγο όλα είναι τόσο φριχτά.
Θα θέλατε να δειπνίσετε μαζί μας;
Όχι, ευχαριστώ.
Τότε, λοιπόν, θα συζητήσουμε τις λεπτομέρειες μια άλλη φορά;
Θα σας δω το σαββατοκύριακο.
Λοιπόν, κύριοι...
Κοιμηθείτε καλά...
Κοίτα,
πριν από 25 χρόνια μπορούσα να κοιμηθώ πεντέμισι ώρες.
Από τότε γυρνάω στο κρεβάτι μου, μισοκοιμισμένος.
Παρόλαυτα σ' ευχαριστώ.
Πάτερ ημών
ο εν τοις ουρανοίς.
Αγιασθήτω το Όνομά Σου.
Ελθέτω η Βασιλεία Σου,
Γεννηθήτω το Θέλημά σου.
Ως εν ουρανώ
Κι επί της γης,
Δώσε μας, επίσης, ειρήνη και ψωμί.
Η δύναμη...
Αμήν...
ΑΠΟΨΗ ΑΠΟ ΠΙΣΩ
Δεν καταλαβαίνω τον Ιριμίας.
Ήταν ένας από εμάς. Και τώρα, είναι σαν λόρδος.
Δεν μπορείς να καταλάβεις
τι θέλει...
όλες αυτές οι ανοησίες που έλεγε.
Γονατίζει και ζητά βοήθεια!
Και μετά απειλεί με το παιδί...
Έτσι που μίλησε χτες, άρχισα να τον πιστεύω.
Για τι στο διάολο ταρακούνησε τα πάντα;
Αν ήξερα ότι ήθελε το ίδιο,
θα τον έβγαζα από τον κόπο.
Είναι τρελό να λέει
ότι εγώ φταίω.
Δεν είχα καμιά σχέση με τη μικρή ηλίθια.
Ακόμα και τ' όνομα της με εκνεύριζε.
Έστικε, τι είναι αυτό;
Είναι όνομα αυτό;
Έφαγε πολύ ποντικοφάρμακο κι αυτό ήταν όλο.
Ίσως να ήταν καλύτερα για την κακομοίρα.
Αλλά αυτό τι σχέση έχει με μένα;
Μας παρέσυρε εδώ, σ' αυτό το ρημαγμένο αχούρι.
Και φερθήκαμε σαν πρόβατα. Στο μεταξύ αυτός το έσκασε.
Ένας Θεός ξέρει που πίνει με τα λεφτά μας.
Μισθοί ολόκληρου χρόνου.
Και είμαι και πάλι απένταρος.
Αν επιστρέψει σε λίγο, θα του φωνάξεις;
Εσύ το λες αυτό;
Σταμάτα ένα λεπτό!
Ποιοι φταίνε που με κλέψανε;
Ποιοι είπαν πως... ... θα είμαι καλά;!
Ο Ιριμίας κι ο Πετρίνα, να ποιοι!
Πούστη...
Δώσ' μου πίσω τα λεφτά μου, κάθαρμα.
Δώσ' μου πίσω τα λεφτά μου. Δώσ' τα μου πίσω, αρχίδι.
Ας του δώσουμε δυο λεπτά να δούμε αν ηρεμήσει.
- Πέρασαν τα δυο λεπτά; - Ακούστε, άνθρωποι.
Τι στο καλό κάνετε; Όχι με αυτό τον τρόπο.
- Σκεφτείτε. - Σκάσε.
Να τος. Ο σωτήρας σας είναι εδώ.
Νομίζεις αλήθεια ότι εγώ φταίω;
Δώσ' μου πίσω τα λεφτά μου. Ακούς; Δώσ' τα μου πίσω!
Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Τι κάνετε εδώ;
Χάσου.
Μην σε νοιάζει. Δεν είναι δουλειά σου.
Φύγε από 'δω. Δεν θα το ξαναπώ.
Τι συμβαίνει εδώ;
Θέλω να μάθω τι συμβαίνει εδώ!
Νομίζαμε πως δεν θα 'ρχόσουν.
Είπες πως θα 'σουν εδώ στις 6 το πρωί.
Κάνω ότι μπορώ να σας βοηθήσω.
Δεν κοιμήθηκα για τρεις μέρες,
περπατούσα επί ώρες στη βροχή,
πήγα εδώ κι εκεί για να ξεπεράσω τις δυσκολίες
κι εσείς φέρεστε σαν γουρούνια που δεν έχουν να φάνε...
Τι σου συνέβη;
- Η μύτη μου αιμορραγεί. - Αυτό το βλέπω. Αλλά γιατί;
Ποτέ δεν το περίμενα αυτό από σένα.
Ούτε από σένα.
Και μόλις ξεκινήσαμε.
Πώς θα είναι αργότερα;
Θα σκοτωθείτε μεταξύ σας;
Θλιβερό.
Είναι πολύ θλιβερό.
Θα το ξεχάσω αυτή τη φορά.
Αλλά κάτι τέτοιο δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Γι' αυτό ας μιλήσουμε λογικά.
Υπάρχει κάτι σημαντικό που θέλω να σας πω.
Πρέπει να αναβάλουμε τα σχέδια μας για την έπαυλη.
Επειδή σε κάποιους κύκλους δεν θα ήταν αρεστό
αν ένα ίδρυμα με τόσο ασαφείς στόχους δημιουργούνταν.
Η βασική τους ένσταση είναι
το γεγονός ότι η έπαυλη,
που είναι σχεδόν τελείως αποκλεισμένη
και πολύ μακριά από την πόλη,
δεν θα μπορούσε να τεθεί υπό έλεγχο.
Έτσι
στην παρούσα κατάσταση
ο μόνος τρόπος να επιτύχουμε είναι
να διασκορπιστούμε στη χώρα για λίγο διάστημα
έως ότου
αυτοί οι κύριοι να μπερδευτούν τόσο
που να μπορούμε να επιστρέψουμε εδώ και να ξεκινήσουμε δουλειά.
Από εδώ και στο εξής είστε ξεχωριστοί άνθρωποι.
Γιατί βοηθάτε σε ένα ζήτημα
στο οποίο η πίστη, η αφοσίωση και η σύνεση είναι
απολύτως απαραίτητες.
Οι στόχοι είναι σημαντικότατοι.
Ο διασκορπισμός είναι απλά μια τακτική,
θα εξακολουθήσετε να έχετε επικοινωνία μαζί μου,
αλλά όχι μεταξύ σας.
Στο μεταξύ, μην νομίσετε
ότι θα μείνουμε παθητικοί στο παρασκήνιο
και θα περιμένουμε τα πράγματα να καλυτερέψουν μόνα τους.
Πρέπει να κάνετε το εξής
να ακούτε τους γύρω σας.
Απόψεις,
ιστορίες, γεγονότα τα οποία
έχουν σχέση με το ζήτημα.
Ο καθένας από σας θα πρέπει να αποκτήσει την ικανότητα
να ξεχωρίζει τα καλά από τα κακά σημάδια.
Με άλλα λόγια, το καλό από το κακό.
Και πώς θα ζήσουμε στο μεταξύ;
Μην ανησυχείτε.
Τα πάντα είναι οργανωμένα, τα πάντα είναι προετοιμασμένα.
Όλοι θα έχετε δουλειά.
Και στην αρχή θα έχετε αρκετά χρήματα για τα βασικά
από το κοινό μας κεφάλαιο.
Αλλά μην χαραμίζετε το χρόνο μας σε άσκοπες ερωτήσεις.
Έχουμε ήδη αργήσει.
Πρέπει να ξεκινήσουμε τώρα, φίλοι μου.
Πηγαίνετε να ετοιμάσετε τα πράγματά σας. Βιαστείτε.
Πάρτε τα πράγματά σας και πηγαίνετε. Πάρτε πρώτα τα μεγάλα πράγματα.
Εμπρός, κουνηθείτε.
Κι εσύ, Κράνερ, με ακούς;
Περίμενε λίγο. Δώσε μας πίσω τα λεφτά μας.
Με ακούς;! Δώσε πίσω τα λεφτά!
Τα λεφτά;
Αυτό θέλεις;
Ορίστε, να τα λεφτά σου.
Κάνε ότι θέλεις μαζί τους. Καλή τύχη.
Η σκληρή δουλειά μιας χρονιάς.
Τζόσκα, επέστρεψε τα χρήματα.
Όχι, πάρτε τα.
Ίσως είναι καλύτερα.
Ώστε αποδείχτηκε ότι δεν έχεις ούτε τιμή ούτε επιμονή.
Είναι καλό να ξέρω από την αρχή σε ποιους μπορώ να στηρίζομαι.
Ο άντρας σου μπορεί να έχει δίκιο.
Δεν μπορώ να πραγματοποιήσω τα σχέδια μου χωρίς εσάς.
Χρειάζομαι ανθρώπους που να μπορούν τουλάχιστον να φροντίζουν
τα ίδια τους τα συμφέροντα.
Πρέπει να φύγω τώρα.
Περίμενε.
Και...
το αγρόκτημα θα λειτουργήσει;
Δεν νομίζω ότι σε ενδιαφέρει το αγρόκτημα τώρα.
Δώσ' του τα λεφτά.
Δεν το εννοούσα.
Τώρα, πάρε τα λεφτά.
Η βροχή, ξέρεις, και το πολύ περπάτημα...
Έκανε κρύο τη νύχτα... Συγνώμη.
Δεν έχει να κάνει με μένα.
Αλλά με το ότι λιποτακτήσατε από την πρώτη στιγμή,
φοβισμένοι από τα πρώτα προβλήματα.
Και όμως όλο το πράγμα βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την επιμονή.
Πάρε τα λεφτά τώρα.
Σε εμπιστευόμαστε. Πάρ' τα.
Κοιτάτε, δεν έχω ώρα για τέτοιες σκηνές.
Με απογοητεύσατε.
Αλλά θα το ξεχάσω αυτή τη φορά.
Θα προσπαθήσω να ξεχάσω αυτό το απαράδεκτο γεγονός.
Προσέξτε πως θα καθίσετε
κάνει δυο ώρες ακόμα κι έτσι.
Κουμπώστε τα παλτά σας.
Φορέστε κουκούλες και καπέλα.
Και γυρίστε τις πλάτες
στο λαμπρό μέλλον
αλλιώς αυτή η διαολεμένη βροχή θα σας κάνει τα μούτρα μούσκεμα.
Σμιντ, Χάλικς, Κράνερ, εμπρός!
Φουτάκι, κύριε διευθυντά, παρακαλώ περιμένετε ένα λεπτό.
Τι συμβαίνει, δεν θα έρθετε;
Υπάρχει ταβέρνα εδώ;
- Θα μπορούσαμε να πιούμε. - Όχι.
Ο Σχμιντ κι η οικογένεια,
θα πάτε στο Έλεκ.
Σας τα έχω γράψει όλα, με ποιους να επικοινωνήσετε και που.
Εκεί θα βρείτε δουλειά και μέρος να μείνετε.
Και τι δουλειά υπάρχει εκεί;
Χασάπικο.
Υπάρχουν πολλά να κάνεις.
Μπορείς να σερβίρεις τους πελάτες.
Τώρα οι Κράνερ,
να βρείτε τον Ίστβαν Κάλμαρ
στο Κερσζτούρ. Ακούστε προσεκτικά, δεν είναι γραμμένο.
Έχει ένα δρόμο πριν την εκκλησία. Στα δεξιά.
Θα κατεβείτε το δρόμο μέχρι να δείτε το σήμα του μαγαζιού Μόδα για Κυρίες.
Αυτό είναι το σπίτι του Κάλμαρ.
Πείτε του
ότι σας έστειλε ο Ντόνσι, μπορεί να ξέχασε το αληθινό μου όνομα.
Έχει καθαριστήριο, θα μείνετε εκεί.
Καταλάβατε;
Ναι, Ντόνσι.
Ένας δρόμος μετά την εκκλησία και μια ταμπέλα...
Σωστά.
Χάλικς.
Θα πας στο πρεσβυτέριο
και θα βρεις τον Γκύβικσαν, τον εφημέριο της επαρχίας.
Γκύβικσαν.
Έχει πολύ κρασί εκεί.
Μπορείτε να καθαρίσετε την εκκλησία
και να μαγειρεύετε για τους τρεις σας.
Ορίστε χίλια φόριντ
γα τον καθένα
σε περίπτωση ανάγκης.
Αλλά μην σπαταλήσετε πεντάρα.
Και μην ξεχάσετε τι πρέπει να κάνετε.
Νομίζω πως όλα είναι ξεκάθαρα.
Θέλουμε να σ' ευχαριστήσουμε για όσα έκανες για μας.
Δεν είναι ανάγκη να με ευχαριστήσετε.
Κι εγώ, είμαι ένας υπηρέτης στο μεγάλο σκοπό.
Οπότε θυμηθείτε τι πρέπει να κάνετε.
Να προσέχετε.
Να προσέχετε τους εαυτούς σας.
Άκου,
κάτσε εκεί
και θα σε πάρουμε στο Στρέμπερ.
Θα σε πάρουμε σε καμιά ώρα και θα μιλήσουμε για τα υπόλοιπα.
Εντάξει.
Φουτάκι.
Μην ανησυχείς για μένα. Ξέρω που πάω.
Μπορώ να κάνω το νυχτοφύλακα.
Θα είσαι καλύτερα αν κάνεις κάτι άλλο.
Τι; Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε σήμερα;
Έλα στου Στεϊγκερβάλντ στις οχτώ και θα μιλήσουμε εκεί.
Εντάξει, θα κάνω ότι λες.
Να.
Χίλια φόριντ.
Να αγοράζεις δείπνο κάθε μέρα.
Ο Φουτάκι είναι το μεγαλύτερο κορόιδο που έχω δει στη ζωή μου.
Τι νόμιζε; Πώς αυτός εδώ είναι ο παράδεισος;
Τι περίμενε ο φτωχοδιάβολος;
ΜΟΝΟ ΜΠΕΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ
Σβήσε αυτά που λέει για την αιωνιότητα.
"Αν και δεν πιστεύω πως είναι σωστό να γράφω τέτοια πράγματα
για να σας δείξω την προθυμία μου,
ακολουθώ τις οδηγίες σας:
Παίρνω υπόψιν μου ότι με ενθαρρύνατε να είμαι ειλικρινής
σε κάθε περίσταση.
Δεν υπάρχον αμφιβολίες για το ταλέντο των ανθρώπων μου.
Ελπίζω να σας έπεισα γι' αυτό χτες.
Είναι σημαντικό
γιατί αυτές οι γραμμές μπορούν να ενοχοποιήσουν.
Για να λειτουργεί η βάση μου, θα είμαι ο μόνος
που θα επικοινωνεί με τους ανθρώπους μου.
Οτιδήποτε άλλο μπορεί να οδηγήσει σε απόλυτη αποτυχία" κλπ...
- Νομίζω πως είναι εντάξει. - Τότε το αφήνουμε έτσι.
Η κυρία Σχμιντ...
Δαχτυλογράφησε το!
Αντί για ηλίθια γυναίκα με μεγάλα βυζιά γράψε...
πνευματικά ανώριμο άτομο, που
που περισσότερο δίνει έμφαση στο θηλυκό της χαρακτήρα.
Κι εκεί που λέει για μια "παλιοπουτάνα";
Μπορεί να είναι "κυρία εύκολης αρετής" ή γυναίκα χαμηλών ηθών"...
Καλύτερα να γράψουμε "γυναίκα που εκδίδεται
χωρίς δισταγμό. "
Εντάξει.
- Τέλειωσες; - Ναι.
"Κοιμήθηκε με τους πάντες.
Κι αν δεν πήγε με κάποιον δεν ήταν επειδή δεν ήθελε. "
Είναι υπόδειγμα συζυγικής απιστίας.
Τελείωσες;
Αντί για "μια δυσωδία δημιουργία της μίξης φτηνής κολόνιας
με κάποια σάπια μυρωδιά"...
"Προσπαθεί να αμβλύνει τη δυσάρεστη οσμή της...
- με ασυνήθιστο τρόπο. - Εντάξει.
Η κυρία Κράνερ.
"Μια στρίγγλα με μεγάλο στόμα" να αντικατασταθεί με
"αδιάκριτη γυναίκα που διαδίδει ψευδείς ιστορίες. "
- Και αντί του "χοντρή αγελάδα"; - Αυτό άσ' το όπως είναι.
- Δεν θα 'πρεπε. - Τότε βάλε "μεγαλόσωμη".
- "Παχύσαρκη". - Εντάξει.
- Να αφήσουμε απ' έξω την κυρία Χάλικς; - Βεβαίως.
Και με το "ρυτιδιασμένο σκουλήκι γεμάτο αλκοόλ";
"Ηλικιωμένος αλκοολικός, μικρού αναστήματος".
"Δουλευταράς".
"Βαρετή αδράνεια, τυφλή περιπλάνηση. "
Ας μη τα βάλουμε αυτά.
Τελείωσες. Ας συνεχίσουμε.
Ο Σχμιντ.
Τι θα πει "χοντροκομμένος ανιαρός
χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην άβυσσο ανεξέλεγκτο σκοτάδι. "
"Ακραία βλακεία, άναρθρα παράπονα,
βαρετό άγχος που εντείνεται
στο βαρύ σκοτάδι της ύπαρξης. "
Γράφε
"Οι μέτριες πνευματικές του ικανότητες,
η υποτελής συμπεριφορά του απέναντι
στην εξουσία...
τον καθιστούν εξαιρετικά ικανό
να φέρει την εν λόγω δραστηριότητα
σε πέρας. "
Ο διευθυντής του σχολείου.
Εδώ πρέπει να τρελάθηκε τελείως.
Άκου.
"Αν κάποιος που θέλει να αυτοκτονήσει πηδώντας στο νερό
δίσταζε την τελευταία στιγμή αν θα πηδήσει ή όχι,
θα αρκούσε να θυμηθεί τον διευθυντή του σχολείου
για να καταλάβει πως υπάρχει μόνο μια επιλογή:
- να πηδήσει. " - Συνέχισε.
"Είναι σαν μαραμένο αγγούρι. Από νοηματική άποψη
είναι κατώτερος του Σχμιντ, ένα μεγάλο κατόρθωμα. "
Ας πούμε "εμφάνιση: ταλαιπωρημένη· χωρίς ικανότητες. "
- Κι από που βγαίνει αυτό; - Έτσι έγραψε.
"Τη δειλία του
την αναπληρώνει με ναρκισσισμό και αλαζονεία.
Είναι μάλλον συναισθηματικός
όπως συμβαίνει συχνά στους αύνανες. "
Οπότε... "Αδύναμος και συναισθηματικός"...
- "σεξουαλικά ανώριμος. " - Εντάξει, γράψ' το έτσι.
Όσον αφορά τον Κράνερ,
είναι ένας "αγροίκος αδέξιος βούβαλος
γεροδεμένος... Έχει δουλέψει σιδεράς. "
"Ένας γεροδεμένος σιδεράς";
"Ένας ηλίθιος γάιδαρος με βαρετό βλέμμα. " Συνέχισε.
"Ο μόνος επικίνδυνος είναι ο Φουτάκι, αλλά όχι πολύ.
Επαναστάτης αλλά περισσότερο δειλός.
Θα μπορούσε να έχει μια καλή καριέρα. Αλλά δεν μπορεί να ξεφορτωθεί
τις εμμονές του.
Είμαι βέβαιος πως είναι ο μόνος στον οποίο μπορώ να βασίζομαι. "
- Λοιπόν; - Άσ' το.
Όχι. Γράψε.
"Επικίνδυνος αλλά χρήσιμος.
Εξυπνότερος από τους άλλους. Σακάτης. "
- Αυτό είναι όλο; - Ναι.
Τότε υπόγραψε το όνομά του. Ιριμίας.
Εντάξει.
- Βρέχει ακόμα; - Ναι.
Αντάλλαξαν χειραψίες έξω από την πύλη.
- Θα πάρεις... ; - Λεωφορείο.
Εντάξει. Αντίο, τότε, είπε ο υπάλληλος.
Ωραία μέρα είχαμε, ε; - πρόσθεσε ο άλλος.
Ναι, πολύ ωραία.
Αντάλλαξαν και πάλι χειραψία και χώρισαν.
Στο σπίτι τέθηκε και στους δυο η ίδια ερώτηση:
Ήταν κακή η μέρα σου, αγάπη μου;
Στην οποία, νοιώθοντας κούραση και ανατριχίλα,
μπορούσαν μόνο να πουν: Τίποτα το σπουδαίο, τα συνηθισμένα, αγάπη μου.
ΑΔΙΕΞΟΔΟ
Κατά τις δεκατρείς μέρες...
που ήμουν στο νοσοκομείο...
η κυρία Κράνερ...
δεν ήρθε...
ξανά...
τα πάντα είναι...
όπως τα άφησα.
Κανείς τους δεν τολμά...
να βγει από το σπίτι.
Πρέπει να...
είναι στα κρεβάτια τους, ροχαλίζοντας...
ή να κοιτάνε το ταβάνι.
Δεν έχουν ιδέα...
ότι αυτή βαρετή
αδράνεια...
είναι που τους αφήνει...
στο έλεος...
του μεγαλύτερου φόβου τους.
Μια κοσμική οικονομία.
Η ακοή μου...
χειροτερεύει.
Οι Τούρκοι έρχονται! Οι Τούρκοι έρχονται!...
Πρέπει να τρελάθηκα!
Πέρασα τις καμπάνες του ουρανού
για τον ήχο του καμπαναριού.
Ένα πρωί...
στα τέλη του Οκτώβρη...
πριν...
οι πρώτες στάλες...
των ανυπόφορα μεγάλων...
φθινοπωρινών βροχών... πέσουν...
στο ξηρό...
έδαφος...
στη δυτική πλευρά του αγροκτήματος...
επειδή...
ο βρώμικος βούρκος...
κάνει τα μονοπάτια... μέχρι τα πρώτα κρύα...
αδιάβατα...
και αποκλείει την πόλη...
Ο Φουτάκι ξύπνησε...
από τον ήχο καμπάνων...
Πιο κοντά...
από οχτώ χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά...
του χωραφιού Χόχμεϊς...
ήταν ένα μοναχικό παρεκκλήσι...
αλλά όχι μόνο δεν είχε καμπάνα...
αλλά και ο πύργος του είχε καταρρεύσει...
κατά την διάρκεια του πολέμου...