KIERUNEK
Kto tu jest?
Keller.
Czemu jesteś tu w nocy?
Ja... Chciałem się pomodlić.
Coś się stało?
Ja...
Mogę ci jakoś pomóc?
- Mogę ci pomóc? - Nikt nie może.
Nadużyłem dobroci księdza.
Jak?
Dał ksiądz mnie i mojej żonie dom, pracę i swoją przyjaźń.
Czułem, że obdarzy mnie ksiądz przyjaźnią.
To cudowna rzecz dla pozbawionego domu uchodźcy z Niemiec.
- Znienawidzi mnie ksiądz. - Nikogo nie nienawidzę, Keller.
Po tym, co dla mnie ksiądz zrobił, teraz mnie znienawidzi.
Zaufał mi ksiądz.
Zadbał o to, że nie jesteśmy zwykłymi służącymi.
Znalazł ksiądz dla nas lepszą pracę na plebanii.
Moja żona, która tak ciężko pracowała...
Krwawi mi serce.
O co chodzi?
Muszę to księdzu wyznać.
Muszę komuś powiedzieć.
Chcę się wyspowiadać.
KSIĄDZ MICHAEL LOGAN
Wyznaję Bogu Wszechmogącemu oraz księdzu, że zgrzeszyłem.
- Kiedy była ostatnia spowiedź? - Nie pamiętam.
Mniej więcej?
Zabiłem pana Villette'a.
Mów dalej.
Villette'a, prawnika.
Poszedłem dziś w nocy do niego, by ukraść pieniądze.
Miałem na sobie sutannę, by się nie wyróżniać. Zaskoczył mnie.
Chciał wezwać policję.
Próbowałem go powstrzymać.
Nie miałem zamiaru go zabić. Nie jestem mordercą.
To był wypadek.
To z powodu pieniędzy.
Nie mogłem patrzeć, jak ciężko pracujesz.
Nie spałem całymi nocami
i myślałem: "Potrzebujemy tylko 2000 dolarów".
Alma, z 2000 dolarów możemy zacząć nowe życie.
Villette był bogaty...
ale teraz nie mogę ich zatrzymać.
Ksiądz Logan kazał mi zwrócić te pieniądze. Obiecałem mu.
To takie trudne, Alma.
I takie niebezpieczne. Złapią mnie.
Powieszą.
Nie mogę.
Ksiądz Logan pójdzie do nich i im powie.
Powie im?
Nie może powiedzieć tego, co usłyszał na spowiedzi.
Policja przyjdzie tutaj.
Czemu, Alma?
Czemu mieliby tu przychodzić?
Nic nie wiedzą.
Nic im nie powiedziałem, prawda?
- Alma, nikt nie wie. - A ksiądz Logan?
Nie może powiedzieć tego, co usłyszał na spowiedzi.
Rozumiesz?
Otto.
- O co chodzi, Alma? - Idziesz na policję?
Jaki dziś dzień, Alma?
Czy nie dziś pracuję w ogrodzie pana Villette'a?
Ale on nie żyje.
Zawsze w środy pracuję u niego w ogrodzie.
Dziś jest środa, Alma.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Długo wam jeszcze zejdzie
przy malowaniu tego pokoju?
Nie wiem.
Pytam, bo można się rozchorować od zapachu farby.
Czytałem kilka reklamówek farb
i co prawda to za mało, by wyrobić sobie zdanie...
- Proszę. - Ale trudno mi uwierzyć,
że są farby bezzapachowe.
Zna ksiądz jakieś farby bezzapachowe?
Czy znam?...
Nie znam.
Nie myśl o tym. To nieważne.
Na szczęście mamy u nas Kellera.
Umie wszystko naprawić. 6 miesięcy temu
kanalizacja nie działała,
a okna się nie otwierały, pamięta ksiądz?
Można się od niego dużo nauczyć.
Ksiądz Benoit i jego rower zdążyli na śniadanie.
Dzień dobry księdzu, dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dobry.
Musi ksiądz trzymać rower w korytarzu?
Nie zawsze się przewraca. Poza tym nie wiem, gdzie go trzymać.
- Dobrze, że nie ma konia. - Mogę prosić o masło?
Poprosi pani męża, by obejrzał przednią dętkę mojego roweru?
- Zeszło powietrze. - Mój mąż? Dzisiaj środa.
- Nie ma go. - Nie, dziękuję.
W środy pracuje w ogrodzie pana Villette'a.
Jak wróci, powie mu pani?
Tak, proszę księdza. Powiem mu, jak wróci.
Powinien się ksiądz nauczyć łatać dętki.
Człowiek powinien umieć zadbać o swoje rzeczy.
Ten kto ma twarz, powinien ją golić.
- Ten kto... - Przepraszam.
Dzień dobry. Monsieur Villette został zamordowany.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Byłem umówiony. - Umówiony?
Z Villette'em? Nie żyje.
Wiem. Mogę coś zrobić?
Może pan Larrue chciałby z panem porozmawiać. Proszę wejść.
Panie Larrue. Ksiądz mówi, że był umówiony z Villette'em.
Zaraz przyjdę. Witam.
- Spotkaliśmy się już, prawda? - Jestem z St. Marie.
- Jak się ma ksiądz Millars? - Dobrze.
Był ksiądz umówiony z Villette'em?
- Tak. - Coś specjalnego?
- Nie. - Wie ksiądz, co się stało.
Keller pracuje na plebanii?
Tak. On i jego żona.
Biedak jest w tym momencie przerażony.
Przepraszam, ale zapomniałem nazwiska.
- Logan. - Ksiądz Logan.
Skontaktujemy się z księdzem, dobrze?
Będziemy chcieli się dowiedzieć, jaki był cel spotkania z Villette'em.
Murphy, sprowadź Kellera. To on znalazł ciało.
- Panie Larrue? Brak odcisków palców. - Dobra.
To było na jego biurku. Klucze w kieszeni.
500 dolarów. To nie wygląda na włamanie.
Zwykle zabierają łup.
- Pracujesz na plebanii? - Tak.
Dobrze. Jak znalazłeś ciało?
W środy pracuję w ogrodzie pana Villette'a.
Byłem tu jak zwykle o 8.30. Wszedłem do środka...
- Masz klucze? - Nie. Drzwi były otwarte.
- To mnie przestraszyło. - Drzwi?
- Czemu? - Bo zawsze były zamknięte.
Wszedłem do środka i zobaczyłem go.
Było widać, że nie żyje.
- Chciałem uciekać. - Uciekać?
Człowiek bez swojego kraju, samotny, odkrywający morderstwo.
Pomyślałem o policji. Zawsze boję się policji.
- To niemiecki strach. - Nie ma czego się bać.
- Wyjdź na moment. - Dobrze. Dziękuję panu.
- Villette został zamordowany. - Nie żyje? Nie wierzę.
Jesteśmy wolni.
Dzień dobry. Jest tam mój mąż?
Tak. Pan Grandfort teraz przemawia. Burzliwa debata.
To niedomówienie roku!
Mój przedmówca użył wszystkich banałów
oprócz: "Uważaj na psa, dbaj o czystość miasta".
Takie same pensje dla kobiet nauczycieli
zrujnowałyby naszą gospodarkę.
Oprócz gospodarstw nauczycielek.
- Panie przewodniczący! - W tym punkcie dyskusji
odraczam posiedzenie do godziny 15.00.
Ruth, kochanie, wspaniała niespodzianka.
- Pierre, zabierz mnie na obiad. - Oczywiście.
Czujesz się lepiej? Rano wydawałaś się przygnębiona.
- Naprawdę? - Tak. I nie tylko rano.
- Teraz też tak wyglądam? - Nie.
Dętka była w porządku.
Ty i Keller wiecie, co robicie.
Osobiście wolałbym staromodny biały.
- I taki jest. - Naprawdę?
Powinien być.
- Dzień dobry, panie Keller. - Dzień dobry.
Wcześnie pan wrócił. Ogród Villette'a wygląda kwitnąco?
Pan Villette nie żyje.
- Nie żyje? - Został zamordowany.
Co? Słyszał ksiądz? To okropne.
Znalazłem ciało i wezwałem policję.
Przyjechali i zadawali mi mnóstwo pytań.
Przed domem zebrało się dużo ludzi.
Potem inspektor powiedział mi, że mogę odejść.
To okropne.
Naprawdę okropne.
Po co ksiądz poszedł rano do domu Villette'a?
Muszę z księdzem porozmawiać.
Wiem, co ksiądz teraz o mnie myśli.
Ale nie mogę zgłosić się na policję.
Powiesiliby mnie.
Bóg mi przebaczył, prawda? Ale policja by tego nie zrobiła.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
To ja się księdzu spowiadałem.
Musi mi ksiądz powiedzieć, co mam zrobić.
Nie mogę pójść na policję.
Musi być inny sposób.
Nie mogę dodać nic do tego, co już powiedziałem.
Nie jest ksiądz człowiekiem?
Nigdy się ksiądz nie bał?
Jaki ksiądz dobry.
Ale dla księdza to łatwe.
Żadnej litości dla mnie?
- Otto. - Alma.
Otto, ksiądz Benoit prosił,
byś przyszedł i naprawił mu dętkę w rowerze.
Ale okazało się, że dętka jest w porządku, Alma.
Nie rozumiem, czemu tak przejąłeś się tą sprawą, Larrue.
Czemu nachodzisz mnie po obiedzie?
Zawsze bardzo cię podziwiałem.
W przeszłości spotykałeś się z bardzo trudnymi sprawami
i wszystkie bardzo sprawnie rozwiązywałeś.
A teraz masz sprawę bez poszlak,
odcisków palców, motywów i podejrzanych.
Powinna być dla ciebie prosta.
Mam wprowadzić dziewczynki?
- Dziewczynki? - Tak.
Może znajdziemy jakiś punkt zaczepienia.
Siadajcie.
Wyciągnąłem was ze szkoły.
Uwielbiamy to. Jesteśmy wdzięczne.
Jest pan detektywem?
Tak. A to jest pan prokurator.
Witam.
- Może herbatnika? - Poproszę.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
A teraz wszystko mi opowiedzcie.
Matka mówi, że przechodziłyście koło domu Villette'a.
- To prawda. - O której?
- O 23.00. - Nie. To było po 23.00.
- Która ma rację? - Opiekowałyśmy się dziećmi,
ale nie poszłyśmy prosto do domu.
Powiedzmy, że między 23.00 i 23.30?
- Tak. - Co widziałyście?
Jak ktoś wychodził od Villette'a.
- Kobieta czy mężczyzna? - Mężczyzna.
- Jak wyglądał? - Był księdzem.
- Co? - To był ksiądz.
To bardzo ważne. Jesteście pewne?
Całkowicie.
Opowiedzcie dokładnie.
W drodze do domu minęłyśmy dom pana Villette'a przy Rue Valentine.
Znamy go. Było ciemno i ona się bała.
- Wcale nie. - Tak. I wtedy przyśpieszyłyśmy.
A potem nagle zobaczyłyśmy księdza.
Wychodził z tamtego domu.
- Widziałyście twarz? - Nie.
Był wysoki?
Jak ten pan.
- Gruby czy chudy? - Ani gruby, ani chudy.
Zauważyłyście w jego wyglądzie coś szczególnego?
- Widział was? - Nie sądzę.
Jesteście pewne, że to był ksiądz?
Tak.
Dziękuję. Możecie odejść.
Pamiętajcie, moje drogie, by nikomu o tym nie mówić.
- Obiecujecie? - Tak.
Dziękujemy.
Murphy, sprawdź wszystkie parafie w mieście.
I dowiedz się, którzy księża byli w nocy nieobecni.
Tak jest.
To oczywisty absurd, że jakiś ksiądz był w to wmieszany.
Sądzisz, że to był ksiądz?
Tak. Może.
- Kto? - Muszę się upewnić.
Nie powiem, zanim nie sprawdzę.
Nie bądź taki tajemniczy.
Większość czasu poświęca parafianom.
Był z którymś we wtorek w nocy?
Nie wiem, gdzie był i co robił,
ale na pewno coś dobrego.
Sam panu powie. Proszę!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Pewnie panowie z policji myślą,
że farbą zasłaniamy brud. Ale to nieprawda.
Wcześniej dopilnowaliśmy, by ściany nie miały żadnych plam.
Nie kwestionuję tego. Nie chcę przeszkadzać.
Ależ nie. Czym mogę służyć?
Inspektor Larrue chce z księdzem porozmawiać.
Zechce ksiądz pójść z nami do biura?
Oczywiście.
Wszystko w porządku. Mówiłem, że jestem do dyspozycji.
Dobranoc.
Co się dzieje? Kim był ten człowiek?
Policja chce zadać księdzu Loganowi kilka pytań.
Teraz wprowadzasz swój rower do pokoju.
Które pomieszczenie na plebanii jeszcze zaanektujesz?
- Alma, wyprałaś sutannę? - Jeszcze nie.
- Gdzie jest? - W naszym pokoju.
Nie pierz jej. Nie chcę, by była prana.
- Czemu? - Posłuchaj mnie.
Przepraszam, że ksiądz czekał, ale rozmawiałem.
W porządku. Zadzwonię do ciebie później.
- Nieprzyjemna sprawa, prawda? - Tak.
Proszę usiąść.
To tylko kilka pytań. Postaramy się szybko skończyć.
Ile czasu jest ksiądz w St. Marie?
Już prawie 2 lata.
Znam księdza Millarsa od... wielu lat.
Śpiewałem w chórze, jak był w bazylice.
Naprawdę?
Podczas ostatniej wojny służył ksiądz w wojsku.
Został ksiądz odznaczony Wojskowym Krzyżem Zasługi.
Był ksiądz bardzo odważny.
Przeżyłem.
Lubi ksiądz niedomówienia?
To zależy.
Jeśli chodzi o sprawę Villette'a, mamy same niedomówienia.
- Znał ksiądz pana Villette'a? - Trochę.
Może ksiądz mi pomoże. Jaki był?
Niestety, nie znałem go dobrze.
Znał go ksiądz towarzysko czy służbowo?
Ani tak, ani tak. Spotkaliśmy się raz wiele lat temu.
- Papierosa? - Nie, dziękuję.
Okazuje się, że nikt go nie znał,
a był prawnikiem. I miał klientów.
Żaden z jego klientów nie ma o nim nic do powiedzenia.
Nie był ksiądz jego klientem i prawie go ksiądz nie znał,
więc po co szedł ksiądz do niego wczoraj rano?
To była osobista sprawa.
Robił to ksiądz w imieniu któregoś z parafian?
Moja wizyta nie miała nic wspólnego z jego śmiercią.
Oczywiście, że nie.
Ale rozumie ksiądz, że muszę wszystko rozważyć?
Gdy w grę wchodzi morderstwo,
dla policji każda informacja jest ważna.
- Oczywiście. - Sprawia to wrażenie wścibstwa
- i może być kłopotliwe. - Nie dla mnie.
To dobrze. Bardzo dobrze.
Interesuje mnie kobieta, którą spotkał ksiądz przed domem.
Przypadkowo zobaczyłem księdza, będąc w środku.
Moje spotkanie z Villette'em
nie ma nic wspólnego ze sprawą.
Ale nie mówimy teraz o tym.
W sprawie o morderstwo skacze się od jednego szczegółu do drugiego.
Może zrobiłem to za szybko.
Może nie myślę wystarczająco szybko.
Jestem metodyczny. Rozważam wszystko po kolei.
Ja także.
Ale być może problem polega na tym,
że mamy inny punkt widzenia, nieprawdaż?
Możliwe. Choć nie wiem, jaki jest pański punkt widzenia.
To znaczy, że źle to ująłem. Bardzo źle.
Jeszcze raz. Kobieta, którą ksiądz spotkał przed domem Villette'a...
Nie mogę nic powiedzieć na ten temat.
- Kim jest? - Nie jest zamieszana.
- Ja o tym zadecyduję. - Wiem, wiem,
ale musi wystarczyć moje słowo.
Szanuję księdza słowo, ale potrzebuję pomocy.
Nie jestem w stanie pomóc.
Rozumiem.
Oczywiście, że rozumiem.
Po prostu nie chcę, żeby ksiądz znalazł się w niezręcznej sytuacji.
Niezręcznej dla mnie?
W noc zabójstwa z domu Villette'a wychodził ksiądz.
Ja widziałem tam księdza następnego ranka.
- Co ksiądz na to? - Cóż...
Takie stwierdzenie może prowadzić
do wniosku, że obaj księża to ta sama osoba.
Co ma ksiądz do powiedzenia?
- A co mam powiedzieć? - To zależy od księdza.
Powiedziałbym, że inteligentny człowiek
nie uwierzyłby w coś, na co nie ma dowodów.
Ma ksiądz rację.
Sprawdziliśmy wszystkich księży w Quebecu.
Wszyscy mają pewne alibi na tamtą noc, oprócz jednego.
Gdzie był ksiądz o 23.00?
- Spacerowałem. - Sam?
- Nie. - To dobrze.
Proszę podać mi nazwisko i adres tej osoby.
Nie mogę.
Proszę księdza,
nie chce mi ksiądz pomóc?
- Zrobiłem, co mogłem. - Ale odmawia ksiądz odpowiedzi.
Przepraszam... Nie mogę odpowiedzieć na pańskie pytania.
Szkoda.
Wielka szkoda.
Dobranoc księdzu.
Bardzo mi przykro.
Dobranoc, inspektorze.
Połącz mnie z Robertsonem.
Tak, z prokuratorem.
Co?
Nie obchodzi mnie to. Znajdź go, gdziekolwiek jest.
Powoli.
Dalej.
Niżej.
Jeszcze niżej.
Willy, telefon do ciebie.
- Nie żartuj. Daj mi spokój. - Ale to prawda.
Spytaj, czego chcą.
Gdzie jesteś? Odbiorę.
- Idiota. - Dziękuję.
Tak, mówi Robertson. To ty, Larrue.
- Zrobisz mi drinka? - Szkocka?
Szkocka bez wody. Tak.
Powinieneś czytać w łóżku, zamiast denerwować ludzi.
Tak, tak, słucham.
- Drink? - Ja wezmę.
Co? To nie przedwczesne wnioski?
Jesteś pewien?
Rozumiem.
Tak. Zaraz tam będę.
Willy, straciłeś humor.
Nie moja wina. Morderstwo to nic przyjemnego.
Podejdź do tego na spokojnie.
Do tego się nie da.
- Chodzi o morderstwo Villette'a? - Tak.
Najgorsze, że podejrzanym jest ksiądz.
- To nonsens. - Dziwne, prawda?
Ale widziano, jak od Villette'a wychodził ksiądz.
Który ksiądz?
Larrue uważa, że to Logan z kościoła St. Marie.
- Znasz go? - Słyszałem o nim.
Cóż, muszę już iść. Dziękuję za urocze przyjęcie.
- Dobranoc, Willy. - Dobranoc, Ruth.
- Wyjdziesz sam, prawda? - Tak.
- Dobranoc wszystkim. - Dobranoc.
- Ruth... - Mamy gości, Pierre.
Udane przyjęcie, prawda?
- Ruth. - Tak?
Przestań się martwić.
- Czym? - Loganem. To absurd.
- Czemu?... - Zamknij się, proszę.
Pierre, przykro mi.
Ciągle go kochasz.
To chyba oczywiste.
- Nigdy o tym nie mówiłaś. - Teraz też nie będę.
Przeciwnie. Teraz o tym porozmawiamy.
Nie chcę tak dalej żyć.
- Nie musisz. - Co mam zrobić?
Czego tylko sobie życzysz.
To proste, prawda? Co się robi, gdy żona jest zakochana w księdzu?
- Możesz mnie zostawić. - Łatwo ci to przychodzi.
Nie kocham cię. Nigdy cię nie kochałam.
Ale nigdy nie chciałem w to uwierzyć.
To nie moja wina. Nigdy niczego nie udawałam.
Mam nadzieję, że on ma poważne kłopoty.
Michael.
Mój biedny Michael.
Halo? Chciałabym rozmawiać z księdzem Loganem.
Z księdzem Loganem?
Ale on teraz śpi.
- Nie śpię. - Jest późno.
Odbiorę.
Dziękuję.
Mówi ksiądz Logan.
Muszę się z tobą zobaczyć.
Nie, muszę się z tobą zobaczyć.
Nie mogę powiedzieć. Jutro?
Nie, nie na plebanii, proszę.
Michael, posłuchaj. Muszę się z tobą spotkać. Gdziekolwiek.
Słuchasz?
Jadę rano do Lévis.
Promem o 9.00.
Dobrze.
Dobranoc.
- Dzień dobry. - Dzień dobry księdzu.
Nie powinniśmy być razem widziani.
- Musiałam się z tobą zobaczyć. - Policja mnie przesłuchiwała.
Widziano, jak rozmawialiśmy przed domem Villette'a.
- Chcą się dowiedzieć, kim jesteś. - Nie obchodzi mnie to.
- Jesteś podejrzany. - Wiem o tym.
Nie powinniśmy rozmawiać.
Pewnie jest tu policja.
Muszę powiedzieć, że byłeś wtedy ze mną.
- Nie możesz. Domyślą się. - Nie obchodzi mnie to.
Powiem im wszystko, jeśli będę musiała.
Ruth, pomyśl o sobie i o swoim mężu.
Mam myśleć o nim?
Myśleć o nim, nie o tobie?
- Nigdy nie mogłam. - Musisz.
Za późno, by o nim myśleć.
Rozmawialiśmy wczoraj o tobie.
On ciągle mnie kocha.
Nie jestem taka dobra.
Kocham ciebie, Michael. Zawsze cię kochałam.
Wiem.
Wiem, że to złe. Ale nic nie poradzę.
Chcesz, bym cię okłamywała?
Nie, nie chcę.
- Ale nie okłamuj siebie. - Nie zmieniłam się, Michael.
Jestem od 7 lat mężatką i nie zmieniłam się.
Boisz się mnie?
Czemu?
Kochasz mnie. Zawsze mnie kochałeś.
- Nie zmieniłeś się. - Zmieniłem.
Też się zmieniłaś.
Chcesz, bym to udawała.
Nie, nie chcę byś udawała.
Ruth, nie rozumiesz?
Wybrałem to, kim jestem. Wierzę w to.
Michael.
Chcę, byś zobaczyła rzeczy takimi, jakie są.
Nie chcę, byś dalej cierpiała.
Nie lituj się nade mną.
Już więcej nie będę cię nachodziła.
Śledziłeś ją od promu do Grande Allée 22?
- Tak, proszę pana. - To absurd, Larrue.
To wszystko, sierżancie Farouche. Dziękuję, Murphy.
To będzie dla mnie bardzo kłopotliwe.
Czemu ma być kłopotliwe?
Muszę przeprosić madame Grandfort
za ten śmieszny raport.
Sam przeproszę, jeśli będzie taka potrzeba.
Dobrze.
Zadzwonię jutro do madame Grandfort.
Czemu nie mieć tego za sobą?
A potem będziemy przepraszać, jeśli trzeba.
Witaj, Pierre. Mówi Willy.
Nie, nie.
Jest Ruth? Tak, poproszę.
Witaj, Ruth.
Rozumiem.
Tak, rozumiem. Tak. Oczywiście.
Bardzo miło z twojej strony. Dziękuję.
Czego Willy chce?
Chce, bym przyszła do jego biura.
Mogę cię spytać czemu?
Widziano mnie na promie z Michaelem Loganem.
Pewnie mnie śledzili.
Nie mogłaś wybrać dyskretniejszego miejsca?...
Przepraszam.
Możesz mi powiedzieć, co chcesz zrobić?
Odpowiem na wszystkie pytania inspektora.
Wyjaśnię też, że Michael nie mógł zabić Villette'a.
Czy ksiądz Logan wytłumaczył ci się?
Nie musiał.
Byłam z nim wtedy.
Chcesz, żebym z tobą poszedł?
Nie mam prawa o nic cię prosić, Pierre.
- Monsieur i madame Grandfort. - Proszę wejść.
Dziękuję, że chcą państwo współpracować.
- Ruth, Pierre, bardzo mi przykro. - Nie szkodzi.
Larrue obiecał nie mówić prasie.
Zrobię, co mogę.
Proszę usiąść.
- Przyszedł ksiądz Logan. - Przyprowadź go. Proszę.
Poprosiłem księdza Logana, by dołączył.
Ksiądz Logan,
państwo Grandfort, pan Robertson.
- Mnie państwo znają. - Dobry wieczór.
- Witam. - Proszę usiąść.
Dziękuję.
- Możemy zaczynać? - Madame Grandfort...
Co chce pan wiedzieć?
Spotkała się pani z księdzem Loganem na promie o 9.00.
- Tak. - Jaki był powód spotkania?
Nie sądzę, by powód spotkania panu pomógł.
- To sprawa osobista? - Tak.
Bardzo dobrze.
Rozmawiała też pani z księdzem Loganem po śmierci Villette'a.
Spotkali się państwo przed domem Villette'a.
- Tak. - Jaki był powód?
Byłam umówiona z panem Villette'em.
- Był pani adwokatem? - Nie.
Ksiądz Logan powiedział pani o morderstwie?
- Tak. - Nie wiedział
o pani spotkaniu z panem Villette'em.
Wiedział. Noc wcześniej widziałam się z księdzem Loganem.
Powiedziałam mu, że mam spotkanie z Villette'em o 9.30 rano.
Spotkała się pani z księdzem Loganem
w noc zamordowania pana Villette'a?
- Tak. - Gdzie?
- Pojechaliśmy na przejażdżkę. - O której?
Pomiędzy 21.00 a 23.00.
Madame Grandfort.
- Jest pani pewna? - Tak.
Byłam w domu zaraz po 23.00. Mąż przyszedł 5 minut wcześniej.
To prawda, inspektorze.
Powiedziała pani mężowi o spotkaniu z księdzem Loganem?
Nie, nie powiedziałam mężowi.
Był ku temu jakiś powód?
- Tak. - Inspektorze. Błagam pana.
Czy musi pan zadawać osobiste pytania?
To ja o tym decyduję.
- Madame Grandfort? - Tak?
Rozumie pani, że muszę o to spytać.
Tak. Przyszłam powiedzieć,
że ksiądz nie jest wmieszany w śmierć Villette'a.
Byłam z nim wtedy.
Akceptuję wszystko, co pani powiedziała.
Ale muszę znać cel pani spotkania z panem Villette'em.
Monsieur Villette szantażował mnie.
Chciałam prosić księdza Logana o radę.
Nie powiedziała pani mężowi?
- To nie miało... - Co takiego, proszę pani?
Nic wspólnego z moim mężem.
- Ale pewnie by mu to zaszkodziło. - O to chodziło.
- Nie chciałam go martwić. - Stąd ksiądz Logan.
- Tak. - Ksiądz Logan jest z pani parafii?
- Nie. - Nie?
Ale zwróciła się pani po radę do niego, a nie do męża.
- To mój stary przyjaciel. - Kazał powiedzieć mężowi.
Nie. Nie mógłby tego zrobić.
Przed pierwszym spotkaniem ksiądz Logan
wiedział o szantażu?
Nie. Nie widziałam go od lat.
Nie widziała go pani od lat i mówi, że jest przyjacielem.
Panie Larrue.
- Inspektorze? - Tak?
Żona nie musi odpowiadać na te pytania.
Nie jest pod przysięgą.
Widziano ją z księdzem przed domem Villette'a.
Dziś rano też się z nim spotkała.
Powiedziała nam o spotkaniu, które z nim miała
w noc morderstwa Villette'a.
Oczywiście nie chce pan,
by żona została wciągnięta w tę sprawę.
To pan ją w nią wciąga.
Żona przyszła tu odpowiedzieć na pytania i oczyścić
księdza Logana z podejrzeń. Zrobiła obie te rzeczy.
Madame Grandfort, czemu była pani szantażowana?
Nie musisz odpowiadać.
Czemu nie powinna?
- Czego się ksiądz boi? - Nie odpowiadaj.
Madame Grandfort, próbuje pani chronić księdza Logana?
Przed czym? Nic nie zrobił.
Wygląda, jakby zrobił.
Jest pan człowiekiem, inspektorze?
Myśli pan, że powinnam powiedzieć,
czemu byłam szantażowana.
Nie obchodzi pana, kogo zranię, bylebym odpowiadała na pytania.
- Chcę znaleźć zabójcę. - Tak, wiem.
Chce pan wszystko wyjaśnić.
A ja chcę oczyścić księdza Logana.
- Ruth. - Willy.
Poproszę o szklankę wody.
Ruth.
Pierre, czemu musisz słuchać tego, co powiem?
Dziękuję, Willy. Inspektorze,
szantaż dotyczył mnie i księdza Logana.
Ksiądz Logan i ja dorastaliśmy razem.
Był pan kiedyś młody, inspektorze?
Wie pan, że człowiek się zakochuje.
Nawet jakbyśmy byli zaręczeni, nic by z tego nie wyszło,
bo przyszła wojna. Był jednym z pierwszych ochotników.
Nienawidziłam go za to.
Już wtedy byłam egoistką.
Podchodził do wszystkiego serio.
Do wojny. I do miłości.
Tak, nawet do miłości.
Kiedy zaproponowałam mu ślub,
powiedział, że jest wystarczająco dużo wdów.
Powiedział, że za bardzo mnie kocha.
Nie wiedział, że nigdy nie kocha się za bardzo.
Tej nocy poszliśmy potańczyć.
Nasz ostatni wieczór.
To trwało zbyt krótko.
Tej nocy Michael wyjechał.
Myślałam, że to koniec świata.
Podejrzewam, że miliony ludzi czuło się wtedy podobnie.
Ale człowiek nie myśli o milionach ludzi.
Myśli o sobie
i o ukochanej osobie.
Prosił, bym na niego nie czekała.
Wielu chłopców powiedziało dziewczynom to samo.
Musiałam na niego czekać.
Jego listy były długie, ale bardzo poważne.
Nie chciałam poważnych listów,
ale wolałam takie, niż nie otrzymywać żadnych.
Ponieważ...
po jakimś czasie
przestał pisać.
Zaraz potem
zaczęłam pracować dla mojego przyszłego męża.
Pierre był...
Madame Grandfort, jeśli nie może pani mówić...
To nic. Ja...
Przepraszam.
Pierre był wspaniały.
Był miły.
Widział, że cierpię.
I jako miła osoba,
nie pytał o powód. Próbował mnie rozbawić.
Pobraliśmy się.
Byłam szczęśliwa.
Przeszło mi...
Myślałam, że mi przeszło...
Wie pan.
Cóż... A tak.
Na moim ślubie po raz pierwszy zobaczyłam Villette'a.
Potem skończyła się wojna.
Mężczyźni wracali do domu.
Wiedziałam, kiedy on ma wrócić do domu.
Tego dnia poszłam do portu.
Statek właśnie przypłynął.
I nagle go ujrzałam.
Pewnie się zmienił,
ale nie zauważyłam tego.
Umówiliśmy się na spotkanie.
To był piękny dzień.
Koniec lata.
Michael mówił i mówił.
Powiedział mi o wszystkich wojennych przemyśleniach.
Nie chciałam słuchać o wojnie.
Ale wojna go zmieniła.
Potem nagle zerwała się burza.
Zobaczyliśmy dom i pobiegliśmy się tam schronić.
Dom był zamknięty.
Nie wiem, która była godzina.
Ale było późno.
Przegapiliśmy ostatni prom z wyspy.
Nie miałam jak zawiadomić męża.
Rano przestało padać.
Od strony ogrodu przyszedł jakiś człowiek.
Wyglądał na właściciela.
I był właścicielem.
Siedziałam jeszcze w altance.
On nie wiedział, kim jestem.
Ale rozpoznał, że jestem kobietą,
bo rzucił Michaelowi jakiś komentarz.
Michael go przewrócił.
Wyszłam z altanki i stanęłam na schodkach.
Popatrzył na mnie i powiedział:
"Dzień dobry, madame Grandfort".
To był Villette.
Co mogłam rzec Michaelowi?
Nie wiedział o ślubie.
Nie widziałam go potem przez 5 lat.
Ani Villette'a, do momentu wyświęcenia Michaela.
Potem ciągle
spotykałam Villette'a.
Chodził za mną.
Pewnego dnia słuchałam Pierre'a w parlamencie.
Podszedł Villette i powiedział, że ma kłopoty.
Coś w związku ze skandalem podatkowym.
Tylko mój mąż mógł mu pomóc.
Powiedziałam mu, że Pierre nie da się w to wciągnąć.
Zagroził, że powie mu o mnie i Michaelu.
Jak mogłam go przekonać, że myli się co do nas?
To byłby koniec kariery Pierre'a.
Mogłoby to też zaszkodzić Michaelowi.
Próbowałam go ignorować, ale nie dawał mi spokoju.
Wydzwaniał do mnie.
Pewnego dnia znów na niego wpadłam.
Dał mi 24 godziny i zagroził,
że powie.
Był wtedy bardzo zdesperowany.
Myślałam, że może Michael mógłby mi pomóc.
Więc zadzwoniłam do niego i spotkaliśmy się tej samej nocy.
Był bardzo zły.
Kazał mi nie martwić się o Villette'a
i powiedział, że to z nim załatwi.
Umówiliśmy się na spotkanie przed domem Villette'a.
Pojechałam tam o 9.30.
Zdziwił mnie tłum.
Michael powiedział, że Villette nie żyje.
Nie mogłam uwierzyć.
Byłam wolna.
Inspektorze?
Czy moja żona może wyjść?
Oczywiście.
Ksiądz Logan ma teraz alibi, prawda, Willy?
Oczywiście.
Dziękuję.
Może ksiądz wyjść.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
Już po wszystkim.
Na pewno?
- Chodźmy stąd. - Proszę spojrzeć.
- Co to? - Autopsja.
Villette jadł kolację w restauracji o 21.00.
Lekarze twierdzą, że nie mógł umrzeć przed 23.30.
Larrue.
Madame Grandfort zostawiła Logana o 23.00.
W ciągu 30 minut można dużo zrobić.
- Kto tam? - Pierre.
Wejdź.
- Wybacz, że cię obudziłem. - Nie spałam.
Dzwonił Willy Robertson. Jedzie tutaj.
To dziwna pora na wizytę. Chyba jest bardzo wcześnie.
Obawiam się, że to wizyta służbowa.
Służbowa?
Zeznanie, które złożyłaś... nie pomogło.
Przynajmniej nie tak jak chciałaś.
Powiedziałam prawdę.
Nikt w to nie wątpi.
Nie rozumiem...
Rozstałaś się z księdzem Loganem o 23.00.
Teraz ustalili, że Villette'a zamordowano o 23.30.
Zostało pół godziny.
Wiedzieli o tym, gdy mnie przesłuchiwali?
Wiedzieli o tym wcześniej?
Czemu inspektor pozwolił mi to wszystko powiedzieć?
Moje zeznanie nie było potrzebne.
- Czemu Willy tu jedzie? - Poprosiłem go.
Chcę, by z tobą porozmawiał. Mogą cię wezwać na świadka.
Na świadka?
- Chcą aresztować Michaela? - Tak.
Ale on nic nie zrobił. Nie miał powodu.
- Czemu myślą, że zabił Villette'a? - Dzięki tobie.
Dzięki mnie?
Powiedział, że zdradziłaś motyw, na który czekali.
Ja...
Powinnam skłamać, Pierre.
Wcześniej kłamałam.
Powinnam skłamać zeszłej nocy.
Przekręcą wszystko, co powiedziałam.
Przekręcą i wykorzystają to.
Dałam im, czego chcieli.
Miałam pomóc Michaelowi...
a zamiast tego, zniszczyłam go.
A ty, Pierre...
Co zrobiłam tobie?
Willy zaraz tu będzie.
Musisz zjeść śniadanie.
Zjesz je w swoim pokoju?
Przyślę ci.
Musisz coś zrobić. Aresztują cię.
Michael, co zrobimy?
Nie wiem.
Nie pozwolisz im, by doszło do procesu.
Wiesz, co to by znaczyło. Nie możesz na to pozwolić.
Michael...
To moja wina. Musi być jakiś sposób, by ci pomóc.
Nic nie możemy zrobić.
- Przepraszam. - To moja wina, madame.
Chciałbym z księdzem porozmawiać.
Rozmawiał ksiądz z policją, prawda?
O co księdza pytali?
Spytali o mnie. I ksiądz im o mnie powiedział.
Mają mnie aresztować, Keller.
Księdza?
Czemu mieliby to zrobić?
Chce mnie ksiądz przestraszyć, bym zgłosił się na policję.
Nie przestraszą mnie po tym, co zrobiłem.
I co ksiądz zrobi?
Pokaże mnie palcem policji i powie: "To Keller".
To właśnie ksiądz zrobi, prawda? Bo jest tchórzem i boi się.
Może zamiast mnie powieszą księdza i tego się ksiądz boi.
A może im ksiądz powie. Nie może ksiądz, póki jest księdzem.
Prawda?
Ksiądz się boi, Alma. Widziałaś jego twarz?
Chce powiedzieć policji. Jestem gotów.
Chciałbym porozmawiać z księdzem Loganem.
- Nie ma go. - Dzień dobry.
Przyszedłem do księdza Logana, ale podobno go nie ma.
Nie ma go? Nic nie mówił, że wychodzi.
- Nic nie powiedział. - Widziałem go.
Próbowałem z nim rozmawiać. Był przestraszony.
Spytałem, czy mogę coś zrobić. Nawet mnie nie słyszał.
Wyszedł tymi drzwiami 20, może 30 minut temu.
Dziękuję. Wrócę później.
O co chodzi, Murphy?
Co?
Czekaj przed plebanią.
Logan uciekł.
Daj telegrafistkę.
Czy ksiądz Logan wróci na obiad?
Nie wiem.
Jakieś wiadomości?
Dobrze.
Witam księdza.
- Jadł ksiądz już obiad? - Nie.
Zamówię coś księdzu.
Gdzie znalazł pan tę sutannę?
W skórzanym kufrze.
Czy ten kufer należy do oskarżonego?
Chyba tak.
Widnieją na nim jego inicjały: "M.W.L." Stoi w jego pokoju.
Czy sutanna była schowana w kufrze?
Czy umieszczono ją głęboko, by nie można było znaleźć?
Została przykryta innymi rzeczami.
Płaszczem, kaloszami i książkami.
- Dziękuję. Świadek jest pański. - Nie mam pytań.
To wszystko. Dziękuję.
Wzywam dr. Bonnarda.
Ma pan zeznawać prawdę, prawdę
- i tylko prawdę. - Przysięgam.
- Nazwisko? - Georges Bonnard.
- Wiek? - 42 lata.
- Zawód? - Patolog.
- Wykłada pan na Uniwersytecie Laval? - Tak.
- Zbadał pan te plamy? - Tak.
- Powie nam pan, co to jest? - To ludzka krew.
- Jaka grupa krwi? - To grupa 0.
Czy to ta sama grupa krwi co u zamordowanego?
- Tak. - Dziękuję, doktorze.
Rozmawiał pan z podejrzanym w noc morderstwa?
O której godzinie rozmowa miała miejsce?
Trochę po 23.45.
Proszę powiedzieć sądowi, jak doszło do tej rozmowy.
Dobrze.
Moja żona już spała i ja też miałem właśnie się położyć.
Wyjrzałem przez okno i zobaczyłem, że ktoś wchodzi do kościoła.
Z daleka nie widziałem kto to,
więc zszedłem na dół korytarzem
łączącym plebanię z kościołem.
Było ciemno, ale widziałem kogoś
klęczącego przed ołtarzem.
Gdy podniósł głowę,
rozpoznałem księdza Logana.
Czy zachowywał się inaczej niż zwykle?
Wydawał się...
zrozpaczony.
- Rozmawiał pan z nim? - Zapytałem go, czy jest zdrowy.
Zaprzeczył. Kazał mi wracać, bo chciał zostać sam.
- Ale nie wyszedł pan od razu? - Nie.
Czemu?
Ksiądz Logan był zawsze dobry dla mnie i dla mojej żony,
więc chciałem mu pomóc, jeśli mogłem.
Wyglądało, że potrzebuje pomocy?
Wydawał się... bardzo zrozpaczony.
I nie chciał pańskiej pomocy?
Nie. Powiedział: "Wracaj, Keller. Zostaw mnie".
Więc wróciłem do pokoju.
Rozmawiał pan o tym z żoną?
Nie.
- Dlaczego nie? - Bo spała.
A poza tym... nie chciałem o tym rozmawiać.
Nie wydawało mi się w porządku
mówić o stanie, w jakim był ksiądz Logan.
Wydawało mi się, że to prywatna sprawa.
Próbuję wszystko wyjaśnić.
Powiedziałam wszystko co konieczne.
Nie pani o tym decyduje.
Niech pani odpowiada na moje pytania: "tak" lub "nie".
Na niektóre pytania nie da się tak odpowiedzieć.
Więc będę starał się je inaczej sformułować. Pomogę pani.
To prawda, że była pani związana z oskarżonym
i nie chciała pani, by to wyszło na jaw?
Przekręca pan moje słowa. Nie słuchał mnie pan.
Niech świadek ograniczy się do odpowiedzi na pytania.
Madame Grandfort, powtórzę pani wcześniejszą odpowiedź.
Powiedziała pani, że przed wojną była zakochana w oskarżonym. Tak?
Tak.
Była pani w nim zakochana,
poślubiając monsieur Grandforta?
- Sprzeciw. - Nie odpowiem.
- Nie ma pan prawa. - Sprzeciw oddalony.
Mamy pani podpisane zeznanie.
Mamy je przeczytać sądowi?
Była pani zakochana w oskarżonym,
poślubiając monsieur Grandforta?
- Tak. - I kochała go pani
w noc, kiedy popełniono morderstwo?
Tak.
Więc być może spotykała się z nim pani pomiędzy nocą w altanie,
a nocą śmierci Villette'a?
Nic podobnego!
Chce pani, by ława przysięgłych uwierzyła,
że nie spotykała się pani z kochankiem?
Sprzeciw.
To nie jest istotne dla śledztwa.
Jest. Staram się ustalić motyw zbrodni.
Staram się odkryć, czy szantaż
opierał się na wiedzy Villette'a na temat jednej nocy,
czy też na ciągłym cudzołóstwie...
- To nieprawda! Nieprawda! - Cisza! Proszę o ciszę!
Czy zechce ksiądz to obejrzeć?
To sutanna księdza?
Nie.
- Pożyczył ksiądz tę sutannę? - Nie.
Nie należy do księdza i nie pożyczał jej ksiądz.
A znaleziono ją w kufrze księdza.
- Ktoś musiał ją tam włożyć. - Tak.
Czy wie ksiądz, kto mógł tam włożyć tę sutannę?
Nie mam pojęcia.
Kiedy postanowił ksiądz zostać księdzem?
Po wojnie.
Czy to był sposób na ukrycie się przed czymś?
Nigdy nie myślałem w ten sposób o kapłaństwie.
Kapłaństwo wymaga pewnej odpowiedzialności
- i moralności. - Tak.
Zdawał sobie ksiądz z tego wszystkiego sprawę?
Tak.
A mimo to nie widział ksiądz
nic złego w potajemnych schadzkach z kobietą?
Sugeruje pan, że byłem wtedy księdzem? Nie byłem.
Czy zastanawiał się ksiądz, że ona była mężatką?
Nie wiedziałem o tym.
I spędził z nią ksiądz cały dzień?
Tak. Byliśmy przyjaciółmi. Nie widziałem jej ponad 2 lata.
Tak dobrymi przyjaciółmi, że spędził z nią ksiądz noc?
- Złapała nas burza. - O, więc to wina burzy.
Rozmawiał pan z panią Grandfort o mężu?
Mówiłem, że nie wiedziałem, że jest mężatką.
Gdy się ksiądz dowiedział,
próbował wyjaśnić sytuację monsieur Grandfortowi?
Nie.
Jest pewna sprzeczność
pomiędzy tą tajemniczością i powołaniem księdza.
Nie widziałem nic złego w tym, że złapała nas burza.
Jeśli to nic złego,
czemu tak gwałtownie posprzeczał się ksiądz z Villette'em?
To była troska o reputację pani Grandfort?
Tak.
Więc jej reputacja była zagrożona?
Więc było to coś więcej niż schronienie się przed burzą?
Villette coś insynuował.
Tylko dlatego posprzeczałem się z nim.
- Uderzył go ksiądz? - Tak.
- W gniewie? - Tak.
Bije ksiądz człowieka,
który coś niewinnie komentuje.
Więc jest ksiądz zdolny do gwałtowniejszych działań,
kiedy ten człowiek szantażuje księdza przyjaciółkę.
- Nie jestem zdolny do morderstwa. - Pozwoliłby mu ksiądz
zniszczyć dom pani Grandfort i księdza karierę?
Nie.
Poszedł ksiądz do niego i nie panując nad sobą,
nie chcąc wywoływać skandalu, użył ksiądz siły.
Nie zrobiłem tego!
Cisza! Cisza!
Rozstał się ksiądz z panią Grandfort o 23.00.
To prawda. Tak.
Więc mógł ksiądz iść do domu Villette'a.
Miał ksiądz czas, by być tam o 23.30, w czasie morderstwa.
To było możliwe, ale nie poszedłem tam.
Poszedłem prosto na plebanię.
I o której godzinie dotarł ksiądz na plebanię?
Około 23.15.
- Widział ktoś księdza przybycie? - Nie sądzę.
Mówi ksiądz, że wrócił o 23.15.
- Co potem? - Poszedłem do pokoju.
- Poszedł ksiądz spać? - Nie.
- Co ksiądz zrobił? - Poszedłem do kościoła.
- Był tam ktoś? - Otto Keller.
Otto Keller zeznał pod przysięgą,
że to on znalazł przed ołtarzem zrozpaczonego księdza.
Zeznał też, że była 23.45 lub później.
To mogła być 23.45. Reszta jest nieprawdą.
Może więc w końcu powie ksiądz nam prawdę.
To mogła być 23.45. Reszta jest nieprawdą.
Może powie nam ksiądz swoją wersję prawdy.
Oczywiście odmawia ksiądz odpowiedzi,
bo nie wrócił ksiądz na plebanię o 23.15.
Nie wrócił ksiądz przed 23.45.
Rozpacz, którą widział Otto Keller, spowodowało
spotkanie z Villette'em, który zagroził
ujawnieniem romansu z panią Grandfort.
Wtedy wziął ksiądz coś ciężkiego i uderzył Villette'a.
Bił ksiądz kilka razy, aż rozbił mu czaszkę.
Nie!
Jest państwa obowiązkiem
przeanalizować wszystkie zeznania
i stwierdzić, czy zarzut postawiony oskarżonemu został udowodniony.
Proszę pamiętać, że niezależnie od osobistych opinii,
nie sądzimy tu oskarżonego
z powodu jego związku z panią Grandfort,
chyba że może to wpłynąć na sprawę o morderstwo.
Jeszcze coś.
Fakt, że oskarżony jest księdzem,
nie powinien wpływać w żaden sposób na wyrok.
Teraz mogą państwo wyjść, by zastanowić się nad wyrokiem.
Wierzę w słowa prokuratora.
To oczywiste, że nie spędzili razem tylko jednej nocy.
Musiało być dużo więcej spotkań.
Czy ława przysięgłych uzgodniła wyrok?
- Kto go ogłosi? - Mamy wyrok.
Michael William Logan jest winny czy niewinny morderstwa?
Mimo poważnych podejrzeń,
nie znajdujemy wystarczających dowodów,
by stwierdzić, że to oskarżony zabił pana Villette'a.
Nasz wyrok brzmi: niewinny.
Sąd przyjął wyrok ławy przysięgłych.
To znaczy, że jednogłośnie uznaliście, że jest niewinny.
- Tak. - Tak.
- Ta sutanna... - Zniszczyli go.
Jak mogli uznać, że jest "niewinny"?
Wysoki Sądzie, więzień powinien zostać zwolniony.
Michaelu Logan, nie mam wątpliwości,
że ława przysięgłych rozważyła wszystko sprawiedliwie
i zgodnie z literą prawa,
ale oświadczam, że osobiście nie zgadzam się z wyrokiem.
Michaelu Williamie Logan, jesteś uwolniony od zarzutów.
Proszę wstać.
Michael.
Zdejmij koloratkę!
Logan, wygłoś nam kazanie!
Jesteś zadowolony, Willy? Jesteś zadowolony?
To nie była przyjemność.
Alma. Alma!
Alma, chodź tutaj! Alma!
Alma...
Przestańcie!
On jest niewinny.
Mój mąż...
Tam pobiegł! Do hotelu!
Szybko. Wezwijcie lekarza.
To boli.
- Wnieśmy ją. - Nie można jej ruszać.
Coś krzyknęła. Co pani krzyknęła, pani Keller?
Powiedziała, że jest niewinny.
- Villette... - Villette?
Co z Villette'em, pani Keller?
Co? O co chodzi?
Co ona mówi?
Mówi: "Wybacz mi".
- Panie Larrue. - Macie Kellera?
Pobiegł do Château Frontenac.
Weź Farouche'a i jego ludzi.
- Murphy, chcę go mieć żywego. - Ale on ma broń.
Wiem, ale chcę z nim porozmawiać. Brać go żywego.
- Umarła. - Proszę ze mną.
- O co chodzi z Kellerem? - Słucham?
Zastrzelił żonę. Chciała księdza ostrzec czy ochronić?
Keller pracował na plebanii i u Villette'a.
- Co jeszcze? - Chciałbym z nim porozmawiać.
Dobrze. Śmiało. Ale gdzie on jest?
Możemy otworzyć choć jedno wejście?
Nie. Niech ludzie tu zostaną dla własnego bezpieczeństwa.
Najpierw piwnica, potem góra.
Pamiętajcie, żadnego strzelania. Do roboty.
Wezwać karetkę.
Właśnie zastrzelił szefa kuchni.
Czy teraz ksiądz mi coś o nim powie?
Co ksiądz robi? Ochrania Kellera?
Wchodzi na górę.
W sali balowej.
Powiedz Larrue.
Keller! Poddaj się!
Nie podchodzić!
Niech puszczą gaz łzawiący.
- Keller! - Niech mi pan pozwoli.
Chcę z nim porozmawiać.
Nie.
- Keller! - Czego pan chce, inspektorze?
Chcę, byś się poddał.
- A to dlaczego? - Wystarczy już tych ofiar.
Może być ich więcej.
Zastrzeliłeś już dwie osoby. To nie wystarczy?
A co z Villette'em?
- Villette'em? - Tak. Co z Villette'em?
Więc ksiądz zaczął mówić.
Logan! Gdzie jesteś, księże Logan?
Keller.
Tu jesteś!
Mój jedyny przyjaciel, ksiądz Logan.
Życzliwie wysłuchuje mojej spowiedzi,
a wystarczy trochę wstydu i przemocy,
by od razu zaczął gadać.
To już było dla ciebie za dużo?
Jesteś tchórzem jak inni, prawda?
Taki sam hipokryta jak wszyscy.
Pierre, zabierz mnie do domu.
Frank, spróbuj trafić w ramię, by puścił pistolet.
- Łatwiej byłoby w nogę. - Celuj w prawe ramię.
- Będziemy strzelać, Keller. - Nie pozwól im na to!
Proszę księdza, nie!...
Chcesz ze mną porozmawiać?
Odłóż broń. Polało się już wystarczająco dużo krwi.
Niech ksiądz bliżej nie podchodzi.
Zastrzelę księdza.
Nie zrobisz tego, Otto.
A to czemu? Bo nazwał mnie ksiądz "Otto"?
W przyjacielski sposób, jak robiła to Alma?
Gdzie jest moja Alma?
- Nie żyje. - Nie!
- Zabiłeś ją. - To wina księdza.
Kochałem ją.
Płakałem, widząc, jak ciężko pracuje.
Te biedne ręce. Takie piękne ręce.
- To niemożliwe, że nie żyje. - Możliwe.
Więc zostałem sam. Tak jak ksiądz.
- Nie jestem sam. - Jest ksiądz.
Zabijając księdza, wyświadczyłbym księdzu przysługę.
Nie ma ksiądz przyjaciół.
Co się stało z przyjaciółmi księdza?
Wyzywali księdza. Znęcali się.
Lepiej byłoby, gdyby ksiądz był tak winny jak ja.
Wtedy zastrzeliliby księdza
i więcej by ksiądz już nie cierpiał.
Proszę...
Księże Logan!
Niech mi ksiądz pomoże. Szybko.
- Sprowadźcie lekarza. - I karetkę?
Niech mi ksiądz wybaczy.
Polish